Berry Archieven - Pagina 2 van 4 - Familiewerk
200
archive,paged,category,category-berry,category-200,paged-2,category-paged-2,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Twee gouden dagen

Goudendag, donderdag 21 november

Al weken ligt hier zo’n 22 kuub aarde om in de vijver gestort te worden, we zijn al tijden zat van die troebele bak water. Maar ja, ik krijg het nu niet meer voor elkaar om die bult weg te kruien. En om hulp vragen, tja… altijd lastig, hoe doe ik dat? De oplossing komt vanzelf met het bezoek van Rutger die namens de collega’s een prachtige bos zijdebloemen komt brengen. Hij ziet de bult aarde en zegt; ‘dat regel ik’.

 

Op deze dag verschijnen er 9 collega’s die gezamenlijk de bult aarde te lijf gaan. In een flink aantal uren is het karwei geslecht en  is er van een vijver niets meer terug te vinden. Rijplaten, kruiwagens en scheppen worden schoon gemaakt en opgeruimd.
En ik? Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik loop wat naar buiten, maak een praatje, krijg het koud en ga weer naar binnen. Binnen blijf ik maar wat heen en weer drentelen, zet koffie en ben verheugd als de groep in ploegjes even komt koffiedrinken en opwarmen. Stilletjes geniet ik van de opmerkingen over de rust, de ruimte, de stilte, de rijafstand naar Schiphol en ons plekje. Heerlijk ook om weer eens een praatje over het werk te maken, uiteraard praten we af en toe ook over mijn ziekte. Het is goed.
Wanneer iedereen weg is en ik een rondje door de tuin maakt overvalt me de warmte van deze actie, hulp van alle kanten. Dankbaarheid is wat ik voel.
Rutger, Ton, Bart, Remco, Alexander (jr.), Jeroen, Remco, Royce, Steven, dank! Buren en Peter dank voor de kruiwagens en rijplaten. De tuin is ongeschonden gebleven.

 

Goudendag, vrijdag 22 november

Vandaag zijn we zijn gestart met het Pionierspad. Het zonnetje schijnt, matige wind en temperatuur is oké, alle lichten op groen dus. Vanzelfsprekend lopen we een veel kortere afstand dan we gewend waren maar wat is het fijn weer om dit te doen. We beginnen in Steenwijk en onze zoon heeft de auto 6.5 km verder op de route geparkeerd (hij fietst terug via Giethoorn, Dwarsgracht en Kalenberg). Het wandelen gaat prima, ik merk uiteraard dat het mij kracht kost en neem mij voor om morgen wat extra te eten. Veel eerder dan gedacht zien we de auto staan en ik denk dan dat ik wel verder zou kunnen, 9 km is wel haalbaar. En toch ben ik blij als ik in de auto zit, het is voldoende.

 

 

Kit-randje

Je kent ze vast wel in je eigen huis, van die kleine klusjes die je ooit nog eens moet doen. Een loszittend haakje, de deurkruk die net niet mooi sluit, een behangstukje dat los hangt of een druppende kraan. Nou, bij ons is één van die dingen een randje kit langs de plint en deurkozijn in onze slaapkamer dat nog moest gebeuren. Vandaag voelde ik mij bij het opstaan prima en in de loop van de ochtend dacht ik dat kitrandje maar eens even te gaan doen.

 

Oude broek en t-shirt aan, er is kit voldoende en met een paar andere dingen vol goede moed naar boven om het te fiksen. Boven mis ik de kitspuit, best essentieel voor dit klusje. Oké, naar beneden, jas aan (ik krijg het snel koud), schuur in en met kitspuit terug naar boven. Verhip, het tuitje zit vol met oude kit. Shit, naar beneden, jas aan, schuur in en gelukkig liggen er nog een paar ongebruikte tuitjes. Weer boven moet uiteraard het tuitje nog schuin afgesneden worden, je raadt het al, mijn stanleymes ligt in de schuur, dus weer trap af en op.
Koker in de kitspuit en ik houd de koker tegen de plint aan…. en dan gebibber, mijn handen beven. Ik word moedeloos en kan wel janken.

Op één of andere manier vind ik mijn resetknop en bedenk dat ik het ook heel rustig aan kan doen, stukje bij stukje. Niemand die mij ziet nu. Ik heb alle tijd voor deze klus en als deze gedachte in mij opkomt moet ik lachen; ‘alle tijd, mwah.’
Na een poosje zit de kitrand erop, zowel langs de plint als langs het kozijn en netjes ook.  Dik tevreden ben ik.

 

Als Jannie thuis komt en ik mijn verhaal doe, huil ik alsnog, ik voel me machteloos. Voortdurend aanpassen, mijn en onze verwachting bijstellen, doen wat kan en vooral geen haast hebben. Ik blijf leren.

 

 

Emmerlijst

Een vraag die ik gesteld kreeg, vlak nadat de diagnose gesteld werd; ‘heb je een bucketlist?’

Een mooi vraag maar aan een lijst of activiteiten had ik tot aan dat moment niet aan gedacht, daar was het akelige nieuws nog te vers voor. De emoties hadden de overhand en van helder nadenken was helemaal geen sprake. Ik had veel sneller een ‘fuckitlist’ over van alles en nog wat.
In de weken erna moest ik toch regelmatig aan deze vraag denken. Er was niks, het was gewoon leeg en toch bleef de vraag mij achtervolgen. Moet het, perse nog iets ondernemen, moet ik nog een doel hebben? Geen idee, ik wilde gewoon niks.

 

En toch komen er langzamerhand een paar dingen bovendrijven die ik nog zou willen en ik ben ontroerd als ik er aan denk dat ze nog waarheid zouden kunnen worden. Het gaat dan vooral om dingen samen doen.

 

Een concert bijwonen van André Rieu. Meedoen met een hele grote ‘drumcirkel’, een paar jaar geleden maakte ik uit een essenstam een hele mooie en forse drum en heb een paar keer aan een ‘drumcirkel’ meegedaan, geweldig!
Een midweek of lang weekend verblijf met het gezin en aanhang in een groot vakantiehuis, samen koken en samen-zijn. Het wandelen van de LAW ‘het Pionierspad’ (Steenwijk, Muiderberg, 217km). Deze wandeling heb ik ooit alleen gedaan en nu wil ik deze graag met Jannie afleggen in vanzelfsprekend wat kortere etappes. Bijwonen van een taptoe. Nog een keertje een heel mooie rode wijn drinken (Amarone, big red)  met een flinke portie bitterballen erbij en in het voorjaar een vliegreisje naar de Peloponnesos in Griekenland of omgeving Malaga in Spanje.

 

Ik heb nog geen tijd om dood te gaan, zoals je ziet. Dus de koe maar bij de horens gevat en dingen uitgevoerd, stippen op de horizon!

Voor het bijwonen van het concert van Rieu hebben we inmiddels kaarten gereserveerd, de drumcirkel doe ik al op 17 november bij ons in de buurt (groot!) en het eerste deel van de wandelroute ligt klaar.

 

 

 

 

 

 

 

Haiku; het stroomt

Het vernielt, het heelt
Twee werelden bij elkaar
Ik weet wat ik kies

Mijn lijf

Aan het uitblijven van mijn blog valt wellicht af te leiden dat de afgelopen dagen nogal intensief waren. En dat is ook zo…..maandag en dinsdag, de 1e twee dagen van de 2e chemokuur vielen nog wel mee. Ik kon gewoon eten, had zelfs veel trek en ik voelde me wel brak en moe maar dat was te doen.
Woensdag en donderdag waren heftiger dan tijdens de vorige keer, totaal geen eetlust en zwak en misselijk. Doordat ik nauwelijks eet of weet binnen te houden zakt mijn gewicht verder weg.
Vandaag begon, na een merkwaardige nacht met allerlei korte dromen, redelijk goed, ik voelde me fitter dan gister en wilde wel een en ander eten. Maar direct na het ‘medicijnen rondje’ in ochtend werd het alweer lastiger.  Ik hoop maar dat het avondeten beter gaat.
Vanmiddag fijn bezoek gehad van twee collega’s en een kort deel van het gesprek over mijn werk deed mij verrassend goed. Wat een pracht baan heb ik!

 

 

‘Mijn lijf’, staat er als titel boven deze blog. ‘Mijn’ zegt dat het van mij is, mijn eigendom, mijn bezit. Maar wanneer het lijf echt van mij zou zijn dan zou ik deze ellende niet laten gebeuren. Ik bedoel hier dat ik mij dan niet ziek zou laten maken door ‘iets’. Ik zou het uiteraard niet toestaan.  En nu ik ziek ben ontdek ik, nog sterker dan eerst, dat ik niet eens zoveel invloed heb op alles wat er van binnenin mijn lijf gebeurt. Het gebeurt gewoon. Ik heb wel enige invloed op mijn lichaam, maar geen zeggenschap.

En wat is eigenlijk wel van mij? Mijn gedachten? Mijn bezit? Mijn vrouw of kinderen? Mijn gevoel? Vrienden?

 

 

Nu ik bovenstaande teruglees knaagt er iets in mij. Iets klopt er niet aan bovenstaande tekst, het is rationeel bedacht en getypt. Ik weet niet goed wat en type mijn gedachten even door.
Hoe zou het zijn als we WEL alle invloed hebben op ons gehele welzijn. Dat ik en jullie volledig en diep bewust zijn over alles wat we doen, hoe we leven, wat we eten en hoe we ons lijf en psyche in goede conditie kunnen houden. Hou zou het zijn als we instaat zijn om onszelf volledig te volgen om te doen wat goed voor ons is. Zouden we dan niet een slag kunnen maken in onze levensstijl en levenspeil?
Misschien kunnen we dat (nog) niet of niet meer.

 

 

Best goed

Eten als een dijker, de laatste week. Als een dijker is een beetje overdreven maar ik heb veel trek, ook tussendoor. En dat is niet raar want mijn lichaam vraagt om voedsel, de ziekte en chemo vragen om veel energie blijkbaar.
Ik voel wel dat ik aan kracht aan het inboeten ben, een kleine krachtinspanning als bijvoorbeeld een ladder sjouwen wordt al lastig. En dat ik klusjes niet meer kan maakt mij onmachtig, boos ook en verdrietig. Het gebeurt gewoon.

Inmiddels is mijn gewicht gezakt naar net onder de 85 kg. Mooi onder mijn streefgewicht van 86 kg, dat ik maar niet wist te bereiken :). Nu moet ik het juist andersom doen, aankomen, meer en meer eten, veel eiwit en calorieën.

De meeste tijd voel ik me best oké, de pijnstillers doen hun werk goed en wat rest is een vage aanwezige druk in de buikstreek en moe-zijn. De dagen gaan merkwaardig genoeg heel vlot om, met bezoek, telefoontjes, van alles regelen, opruimen,  fijne gesprekken en zo mogelijk elke dag een flinke tijd naar buiten.

Morgen start de volgende drie-daagse chemo in Heerenveen, we rijden heen weer en kunnen gewoon thuis slapen.

 

 

Haiku; ont-moeten



Alles mag gezegd
Intiem gesprek, waar gevoeld
Echtheid wordt gezien

 

Haiku; ruimte

Opruimen, weg doen
Soms een strijd, vaker nog winst
Los en vasthouden

Ontspullen

Toen we in 2016 naar deze plek verhuisden hebben we al veel weggedaan, weggegeven en soms verkocht. We gingen tenslotte wat kleiner wonen en we konden niet anders dan wegdoen.

En nu we gedwongen worden om anders naar onze toekomst te kijken blijkt dat er nog veel meer is waar we afstand van kunnen doen. Opruimen is een stressreactie om iets om handen te hebben en om niet voortdurend te denken en te praten over het onvermijdelijke. We gaan het dit zeker niet uit de weg en praten er gezamenlijk over, met de kinderen en met de mensen die op bezoek komen. Maar  een nieuw doel is prettig om zinnen te verzetten en geeft zin.

We ruimen wederom op dus, dozen vol met goede spullen zijn naar de kringloop gebracht, weg ermee. En nog makkelijker dan een paar jaar geleden kunnen we er nu afstand van nemen, wat heeft een mens toch veel overbodige spullen. Veel gaat door onze handen, soms met een herinnering maar meer nog met verbazing over het feit dat we niet eens beseften dat we het in bezit hadden. Met name veel gelezen boeken en soms zelfs ongelezen boeken. Opruimen blijkt letterlijk en figuurlijk ruimte te geven. Het doet ons goed.

 

Hoe het nu gaat; redelijk goed vandaag. Gisternacht geweldig geslapen, geen centje pijn en toen ik om zeven uur wakker werd, scande ik verbaast mijn lichaam, niets te voelen, alles prima. Lekker hoor. En zoals het dan gaat komen er ook weer mindere tijden, ’s middags pijn rechts in de buikstreek en weinig anders kunnen doen dan op de bank liggen.
Vannacht heel kort geslapen, ik kan alleen op de rug liggen en dat went maar lastig, bovendien droom ik dan snel en onrustig.
Vandaag echter had ik weinig tot geen pijn en zelfs heb ik wat lichte tuinwerkzaamheden kunnen doen. Jannie krijgt last van haar rug, stress zal daaraan ten grondslag liggen. Maar ook voor haar verder vandaag prima. We proberen elke dag een stuk te wandelen en om alles een plaats te geven, iets dat blijft terug komen.

Haiku; oneerlijk

Oneerlijk, huilt ze
Waarom jij en niet ik nu
Het is moeder, leef!