Berry Archieven - Pagina 2 van 6 - Familiewerk
200
archive,paged,category,category-berry,category-200,paged-2,category-paged-2,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Kampeerauto….

In de eerste drie weken na de diagnose hebben we onze bijna-nieuwe camper ter verkoop/bemiddeling weg gedaan, emotie had toen duidelijk de overhand.
Al vaker hebben we gedacht om de camper terug te halen (is nog van ons), een kleine vergoeding te betalen, en weer hier thuis te stallen. Ook een langere reis is al in onze gedachten opgekomen.

En dan krijg ik een handgeschreven (!) brief van een vriend; hij schrijft over een ex-collega met longkanker die besloot om, in plaats van allerlei behandelingen,  een kampeerauto te kopen en samen met zijn vrouw te gaan reizen. Dat reizen heeft twee jaar geduurd en het heel bijzondere is dat er daarna geen tumor meer in zijn lijf te vinden was.

Dit verhaal deed ons opnieuw de ogen openen en mijn gedachten waren afgelopen nacht ook een beetje onrustig 😉. Het zou mij zelfs verdriet doen als de camper nu verkocht zou worden 😒. Het geld is uiteraard heel welkom (mijn zorg voor Jannie straks), maar het reizen lonkt opnieuw. De chemokuren eens in de veertien dagen zitten een beetje dwars wat dat betreft.
Als ik eraan denk weer weg te kunnen met onze camper, dan wellen de tranen achter mijn ogen en zou ik wel in willen stappen! We nemen een besluit; als de scan van 23 december positief uitvalt, halen we onze camper uit de verkoop en terug naar huis.

 

Daad bij het woord; na de positieve uitslag van 23 december zijn we op 24 december naar de verkoop/bemiddelaar van onze camper gestapt. We willen de camper terug. Inmiddels staat ie al weer in de schuur thuis. Voor ons enorm belangrijke stippen op de horizon!! Het reizen is nu weer letterlijk onder handbereik. 

 

 

 

Goed bericht na CT scan

23 December vlak voor Kerst ga ik door de CT scan om te checken of de chemokuur aanslaat. Kort na de scan komt de zeer jonge radiologe ons achterna lopen en vraagt of wij nog even meekomen. Vreemd, is de scan mislukt ofzo? Ik ben ongerust. Al lopende in de gang zegt ze dat ze op de scan, bij het scrollen van de beelden een longembolie ziet en dat ik moet worden opgenomen(!) Het is een ‘bijvangst’ van de scan; ‘een toeval dat ik dit zag, we kijken hier doorgaans niet naar’, zegt ze.  We lopen direct door naar de spoedeisende hulp (seh).

We moeten een tijd wachten bij de seh en omdat we niet weten wat een longembolie is, gaan we googlen. ‘Levensbedreigend’ is het eerste wat we lezen. Wat nu weer? Wederom chaos in ons hoofd, onze plannen sneeuwen onder, Kerst in het ziekenhuis, nee toch zeker. We weten het wederom niet meer.

Wachten, wachten, wachten op de arts. Intussen worden de standaard waardes weer bij mij gecheckt en hebben we de kans om wat te vragen over de embolie. Alle waardes zijn oké, de longen klinken normaal, bloeddruk wat hoog maar dat is niet vreemd op dit moment.
De arts (mijn oncoloog) valt, zoals we hem inmiddels kennen, met de deur in huis; ‘ik heb een goed en een minder goed bericht’, zegt ie.
Het goede nieuws is dat de uitzaaiingen in de lever duidelijk zijn verminderd en ook de uitzaaiingen in de lymfen zijn minder geworden en dat betekent dat ook de hoofdtumor kleiner is geworden.
Daar ben ik natuurlijk blij om, maar ik wil nu eerst horen wat het minder goede nieuws is. ‘We zien een paar kleine stolsels bloed zitten in uw aders naar uw long, maar dat kunnen we oplossen met een dagelijkse injectie’, en hij vervolgd; ‘u mag zo direct naar huis, na de eerste injectie.’ Ik zucht diep van opluchting, Jannie is ook zichtbaar blij.
Wat ben ik die jonge radiologe diep dankbaar dat ze zo alert was en de embolie opmerkt en in actie kwam. Ik heb haar inmiddels een bedankje gestuurd.

 

Ze bestellen 100 injecties voor mij want ik ben er een halfjaar mee zoet. ‘Mooi’, denk ik snel, dus ik ben er over een halfjaar nog. Zo rond het middaguur mag ik mijzelf de eerste injectie toedienen en dat blijkt een fluitje van een cent.  Voortaan iedere dag om 12 uur ga ik dat doen dus, de wekker alvast maar gezet. Een nieuw ritueeltje erbij :).

 

En als iedereen weg is komt mijn emotie los, man wat ben ik blij en dankbaar, ik huil een beetje en nog een beetje harder.  Ik ben dankbaar dat de chemo aan is geslagen en nog meer dankbaar over dat alles wat ik ondersteunend en alternatief (niet in plaats van!) ben gaan doen ook blijkt te werken. Dat laatste ‘weet’ ik natuurlijk niet maar uit Henk Fransen zijn onderzoeken en ervaring blijkt dit wel. Ik ben ervan overtuigd en ga het nog een extra zetje geven.

Kaarten, gebeden, berichten.

In huis heb ik mijn ‘kantoorhoekje’ waar ik graag zit en de administratie verzorg. Dit hoekje is vol komen te hangen met kaarten, kaartjes, brieven en berichten. Inmiddels is het meer een altaartje geworden met een kaarsje, drie opgestapelde stenen, een vreemde boeddha en een ‘moodboard’. Ik voel me hier naast alle kaarten van jullie heel prettig, veilig en op mijn gemak.

Soms pak ik er een kaart uit en lees de tekst.  En dan komt de intentie waar jij de kaart mee hebt geschreven bij mij. De energie zit in de kaart en komt zo weer bij mij. Ik geniet van de brieven en ben soms ook verbaasd over de manier waarop ik blijkbaar gezien werd of wordt. Ik heb veelal niet eens kunnen zien met wie ik een ‘lijntje’ had en dat is bijzonder om te ervaren. Op een bepaalde manier is het lezen van een kaart ook wel weer pijnlijk. Ik probeer voor het waarom van het pijnlijke woorden te vinden, maar dat lukt met niet. Ik laat het maar zo.

Hoe dan ook, wanneer ik kijk naar de hoeveelheid kaarten en de intentie dan is dit een enorme bron van kracht en steun voor ons. Zoveel woorden van liefde, warmte, gebeden en compassie. DANK, DANK!

Drie weken rust

Vandaag (woensdag 11/12) is het 3e dag van de 4e chemokuur en ik ben net thuis afgekoppeld van het helende goedje dat nu zijn werk doet. Ik voel geen last of pijn, in de hevige vermoeidheid en het ervaren van ‘kou’ is geen verandering. In huis hebben we inmiddels een ‘bejaardenhuistemperatuur’ want ik krijg het maar lastig warm. Met skibroek en soms handschoenen aan is het lekker behaaglijk. Iedereen die van buiten naar binnen komt zucht over de warmte binnen.  Alles is draaglijk en ik kan redelijk wat dingen doen, de ervaring is dat het vanaf deze dag alweer beter gaat.

 

Ik heb nu drie weken rust tot de volgende kuur (30, 31 december en 1 januari) en deze rust ga ik inzetten op mijn manier. Ik zal en wil in deze drie weken tot de jaarwisseling geen blog schrijven, nauwelijks whatsapp berichten beantwoorden en weinig bezoek ontvangen (te druk soms). Ik ga de komende weken werken met de kennis van de arts die ik hieronder noem. 

 

Van meerdere kanten(!) werd ik de afgelopen week gewezen op een arts die integratie van de reguliere geneeskunde en alternatieve geneeswijzes als zijn missie ziet. Deze arts Henk Fransen doet al meer dan 30 jaar onderzoek naar alternatieve geneeswijzes en heeft talloze gesprekken gehad met patiënten en ex-patiënten. Hij ontdekte dat veel mensen langer leefden, vaak véél langer dan de oorspronkelijke prognose en hij ontdekte ook overeenkomsten in dat wat deze patiënten aan alternatief, naast het reguliere traject, deden. Een uitspraak van één van zijn patiënten is; ‘ik geloof de diagnose, maar nooit de prognose’.

Wij kennen allemaal wel iemand met kanker in onze omgeving en ik gun iedereen de kennis en inzet van Henk Fransen. Meer nog, al deze kennis (en doen (!)) werkt preventief op het ontstaan van kanker en andere chronische ziekten, dus ook inzetbaar voor gezonde mensen. Er is meer mogelijk dan wij nu  vermoeden en we gaan nog mooie dingen zien. Ik hoop maar dat de alternatieve geneeswijzen zich verspreiden als kringen in het water en dat ze steeds vaker dan nu de reguliere geneeskunde gaan ontmoeten. Benieuwd? Zie de website van Henk Fransen.

 

Wij wensen jullie fijne en warme Kerstdagen, omring je met mensen die je voeden. Geniet van het kleine. We zien elkaar, huggg. 

 

03:12

03:12 Is het volgens het display van mijn horloge. Ik ben klaarwakker en alert, geen idee waarom, ik voel me oké. Toch maar even plassen dan kan ik straks misschien wat langer liggen. Terug in bed begint het piekeren. Ik denk aan mijn haar, tijdens het douchen merk ik de laatste dagen dat mijn haar loslaat. In het ziekenhuis zeiden ze bij start van de kuur; ‘nee, je haar valt niet uit, dat kan niet van deze kuren.’  Ik denk aan Jannie die het, tijdens haar ziekte, verschrikkelijk vond om kaal te worden en een haarwerk ging dragen. Ik heb met mijn eigen kale hoofd niet zo’n probleem. En ik laat de gedachte aan de markante ‘kop’ van mijn opa maar varen, lang heb ik gehoopt dat ik ook zo’n kop zou krijgen, prachtig.
En dan begin ik plots te huilen, onbedaarlijk te huilen. Ik ben zat van alles, moe en zat. Jannie wordt wakker en onze handen vinden elkaar. Een tijdje liggen we zo. Als ik rustiger word, komt de slaap voor beiden gelukkig ook weer.

’s Morgens word ik wakker met mist rondom het huis. Ik doe mijn nieuwe ochtendrituelen. De dag verloopt vredig en kabbelend op een manier die we hebben leren kennen en waarderen. Gespreksstof voldoende vandaag.

 

 

Gaan!

Vanmorgen liet het weerbericht op onze app weten dat het over een uur mistig zou zijn. En bij iedere update bleef ie dat maar melden.  Buiten is het prachtig helder, een mooi zonnetje en weinig wind, het begint te kriebelen bij zulk mooi weer.
Om 11:00 uur zeiden we tegen elkaar, wandelen! Rugtassen gepakt, mondvoorraad erin en gaan. 9 Kilometer Pionierspad van Giethoorn tot in de polder achter Vollenhove. Een heel mooie route door de rietlanden via Dwarsgracht en via het zelfbedieningspontje over de Walengracht bij Jonen. De stralende zon, blauwe lucht, kale bomen en riet maken het plaatje af, fotogeniek. De wandeling, lange stukken hand in hand, was best makkelijk vol te houden, volgende keer maar eens 12 of 15 kilometer aanpakken, moet kunnen. Het voordeel is dat we dicht bij huis wandelen, komende route loopt door het bos bij ons dorp.

Stip op de horizon; we hebben een huisje geboekt in juni voor de hele familie en voor ons beiden in januari zodat we na een voorstelling niet naar huis hoeven te rijden. Mijn ‘emmerlijst’ is niet in beton gegoten en er komen andere wensen bij, dat voelt goed en positief.

 

 

Hoe het nu gaat; de morfine is sinds maandag gestopt en ik gebruik nu nog maar (!) drie medicijnen (was 7). Het suffe gevoel in mijn hoofd is verdwenen. Geen sticker meer op de medicijnen, dus ik mag ook weer auto rijden (hiha). Of ik dat ga doen weet ik nog niet.
Wel blijft er moe-zijn en een algeheel onbestemd gevoel. Eigenlijk prima vol te houden zo.

Muziek

Gisteravond lag ik op de bank te luisteren naar muziek van een ‘hangpan’, heerlijk ontspannend. Na een tijdje keek ik op mijn scherm en tot mijn verbazing stond daar de band ‘the rousers’ als eerste genoemd.

Vanaf midden jaren 70 was ik fan van Gruppo Sportivo en bezocht veel van hun concerten die zich voornamelijk in kleine zaaltjes/discotheken afspeelden. Toen deze groep wat bekender werd kwamen er zelfs bands in hun voorprogramma spelen. En één van die bands was ‘the rousers’. Een paar keer heb ik ze gezien en één of twee lp’s gekocht. De teksten van een paar nummers kende ik indertijd uit mijn hoofd. Ze speelden ‘new beat’, muziek geënt op de beatles en ik vond the rousers zelfs beter dan Gruppo Sportivo.

 

Het nummer dat gisteren zomaar op mijn scherm verscheen heeft de titel;    “Ain’t got no minute to loose”

Wellicht een wat zware tekst, maar dat was het juist niet, ik was even volledig terug in Amicitia in Reeuwijk Dorp. Beelden, geluiden, gevoelens, de sfeer, ik was er weer even terug op een leeftijd van een jaar of 18, 19. Wat een plezier in een paar minuten, geweldig. Hoe muziek mij in één klap weer terug bracht naar toen. Jarenlang heb ik nooit meer aan deze muziek gedacht en ik kon het toch weer woordelijk mee zingen, ontroerend.

 

 

 

Welke muziek brengt jou terug naar een ervaring die waardevol voor je is?

Haiku; wandeling

Veel is gezegd
Stap voor stap, het leven in
Verwondering, mooi

Een vette 8!

De afgelopen week voelde ik mij best oké.
De chemo was draaglijker dan de twee daarvoor en ik had geen heel sterke bijwerkingen. Woensdagochtend stond ik op en in de loop van de ochtend gaf ik mijn leven een dikke 8. Donderdag ook een prima dag. Gisteren, vrijdag,  hebben we 9 kilometer van het Pionierspad gewandeld tussen Onna en Giethoorn door de Wieden. Het laatste stuk in volle laagstaande zon, prima te doen en genieten deden we. De wandeling afgesloten met heerlijke bitterballen (!) met voor mij een rivella in plaats van alcohol.
Vanmorgen voelde ik mij na de nachtrust wederom goed en heb ik een paar klusjes aangepakt, een nieuwe to-do (zonder haast) lijst gemaakt en mezelf verwend met een cadeau. Al lang geniet ik van de klanken van een tong-drum en was hiervoor aan het sparen om te gaan gebruiken in de praktijk. De tong-drum heb ik vanmorgen besteld en zie er naar uit om deze naast de drum en djembe te bespelen, zin in!