Berry Archieven - Familiewerk
200
archive,category,category-berry,category-200,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Thuis

We zijn weer thuis en dat is goed. Drie weken waren we op pad en in die weken hebben we ons vermaakt en ook nieuwe en mooie plaatsen gezien.
In het begin hadden we de houding dat we ons niet door angst zouden laten tegen houden. Dat ging een tijd prima en we maakten ons geen zorgen. Pas toen we in Hongarije waren en we bericht kregen dat de grenzen achter ons op slot gingen, drong het steeds meer tot ons door;  als de gezondheid plotsklaps achteruit gaat en we zijn ergens op de Balkan en moeten aldaar een beroep doen op de zorg, tja dat idee vonden en vinden we niet fijn. Temeer ook omdat met het vliegtuig terug reizen inmiddels ook was uitgesloten, besloten we om terug te gaan naar huis. Jammer, maar zo is het. Het is wat het is.

 

Inmiddels zijn we lekker bezig rondom huis en tuin, klusjes genoeg. Op de plaats van de gedempte oude vijver leggen we een terrasje aan, Jannie is druk met verplanten en inrichten ervan. Een fijne plek in de zon wordt het zeker.

 

Ik merk dat mijn krachten wat terug komen, ik ben niet meer zo moe, slaap heel goed en rust ’s middags steevast minimaal een uur. Ik bouw het gebruik van prednisolon langzaam af en dan resten ‘nog maar’ twee medicijnen. Er is nog wat last van bijverschijnselen maar dat accepteer ik en vertrouw erop dat de last nog wat gaat verminderen. Ik kijk uit naar warmer weer en geniet van alles wat er is. Het wandelen hebben we samen weer opgepakt en 6km kan weer. Omdat we reizen met OV vermijden wordt het wandelen van het Pionierspad even opgeschoven in de tijd, we kiezen nu voor rondwandelingen.

 

We zien elkaar!

 

Haiku; overgave

Wat ik wil kan niet
Anders moet, anders zal het
Ik geef mij over

Aanpassen, overgave

Aanpassen, dat is wat wij al maanden doen. Aanpassen aan mijn nieuwe vermogen of capaciteit, aan dat wat ik nog kan. En we worden er goed in….:)
Nu we op reis zijn moeten we ons opnieuw aanpassen. Doel van onze reis was Griekenland…….  Het virus gooit roet, ook in ons eten.

Afgelopen zaterdag waren we zo’n 360 km ver in Hongarije en sliepen bij een speeltuintje omdat onze beoogde camping gesloten bleek. In de vroege zondagochtend kregen we een appje van mijn broer (is eigenaar van camping in Oostenrijk) dat Oostenrijk ‘op slot’ zou gaan. En dit was voor ons een belangrijk maar ook vervelend bericht. We wilden ten alle tijde over land terug kunnen naar Nederland mocht dat gezien mijn gezondheid nodig zijn.  En dat werd door de sluiting van de grenzen naar Oostenrijk lastig tot onmogelijk. Tsjechië was al dicht.

 

Dus, camper ingepakt en op weg, via de kortste route terug naar Oostenrijk.  Nieuw doel, het plaatsje Rust aan de Neusiedler See. Deze prachtige plaats kenden we al uit een eerdere reis en we rijden met hoger-dan-anders snelheid naar de grens. Bij de grensovergang Hongarije-Oostenrijk geen enkele controle, geen wachttijd, niks. Vroeg in de middag zijn we in Rust, we zoeken een parkeer/slaapplaats op en na de late lunch wandelen we in het zonnetje op ons gemak door Rust.

Dan ontvangen we van meerdere kanten een bericht dat ook Duitsland de grenzen vanaf maandagmorgen 08:00 gaat sluiten……… Wat nu!

 

Goed dat we even rustig gewandeld hebben, onze hoofden zijn helder.  We besluiten de kortste route naar Duitsland te nemen, richting Passau. Drie en een halfuur tuffen nog. Eigenlijk hebben we er, na de haastige tocht van vanmorgen, geen zin in, maar ja.
’s Avonds rond half acht parkeren we de camper op een parkeerplaats in een dorp, net over de grens, in Duitsland. We eten wat goulashsoep en vallen dan moe in slaap, blij dat we in Duitsland zijn.

 

Op maandagochtend zijn we naar Kirchham gereden en staan daar nu op een luxe camping, we doen ff niks meer. De komende dagen belooft het hier 18 tot 20 graden te worden en we blijven die dagen op deze camping. De winkels zijn hier nu dicht (supermarkten wel open) en de camping (in Oostenrijk werden alle gasten ‘verjaagd’, daar moesten de campings ook dicht) blijft vooralsnog open.
We overwegen om komende zondag richting Nederland te reizen en dan naar huis.

 

Laatste aanpassing: we reizen morgen naar huis. In Beieren blijken veel geïnfecteerden en we willen ons veiliger voelen dan nu.

We zien elkaar!

We gaan..

Op weg gaan we! Loslaten, niks moeten,  een tijdje vrij, ruimte voor andere dingen. Samen op weg, genieten van het kleine, stilte en transformatie naar verder herstel. Leven in het nu en een zinvol leven leiden.
We zijn er echt aan toe, de laatste weken hebben we het druk gehad om van alles te regelen, er is veel te doen om drie maanden weg te kunnen. 

Het wordt ook stil op deze blog, heel af en toe een berichtje of een foto. Ik post zo af en toe ook een status op whatsapp.
Onderstaand de ruwe route, we zullen hier en daar zeker afwijken. De route naar Podersdorf is nog een verrassing, net als de route van Shkoder in Albanië naar huis. 

We zien elkaar! Hugggg van ons, Jannie en Berry ♥

Chemo

Stoppen met Chemo
Vertrouwen in eigen lijf
Omdat ik het kan

Veerkracht – Dilemma – Besluit – Goed nieuws – Blij

Goed nieuws; daags na de scan belde de oncoloog mij op vrijdag 21 februari. Heel ongewoon want de maandag erop zou ik de uitslag krijgen…..Zoals ik gewend ben valt hij met de deur in huis; ‘Mijnheer Bakker, gefeliciteerd, de metastasen in je lever en in je lymfestelsel zijn sterk afgenomen, ook de tumor zelf is wederom kleiner geworden.’ Man, wat was ik blij en ontroerd door dit bericht.
Alles wat ik doe helpt mij en heeft zijn invloed, zo is mijn overtuiging. We gaan op reis!! (zie verder).

 

Maandag 10 februari, dinsdag 11 en woensdag 12 waren de dagen van mijn laatste chemokuur.  De woorden van mijn arts; de bijverschijnselen zijn na 7 à 8 keer zo hevig dat de herstelperiode steeds langer wordt. Het lichaam krijgt zulke enorme klappen dat de veerkracht weg ebt. Bij aanvang van de kuren ‘beloofde’ hij 12 kuren. Nu blijkt dat er 4 achter de hand gehouden worden om, als het zover komt, de laatste fase nog wat te rekken.

 

Mijn veerkracht gaat inderdaad achteruit, als een rietstengel in de wind buig ik één kant op en terugveren tegen de stormachtige wind in, lukt even niet. Mijn lichaam protesteert aan alle kanten. Neusbloedingen, wondjes die slecht genezen, blauwe en beurse plekken rond mijn navel en op mijn bovenbeen door injecties, sterk tranende ogen, wel geur maar er is geen smaak meer. Mentaal merk ik het ook, ik heb minder zin om oefeningen te doen, ik doe weinig en voel voortdurend onrust in mijn maag, moe en misselijk. Pas na een dag of 10 ebt een en ander langzaam weg.

 

Wij keken nadrukkelijk uit naar september om dan wat langer op vakantie te gaan. Met een verpleegkundige spraken we over deze wens en zij reageerde oprecht; ‘waarom zouden jullie wachten, nu jij je nog redelijk voelt?’  Deze opmerking kwam goed binnen en ik moest denken aan het boek van Eckhart Tolle, ‘de kracht van het nu’ (leestip). Ook het overlijden van een collega begin deze maand en mijn bezoek aan zijn afscheid heeft invloed op onze keuze. De vervolgkeuze ‘hoe nu verder’, wel of geen chemotabletten met nare bijverschijnselen of even helemaal niks? Een dilemma

 

Bezig zijn met morgen maakt dat wij het warme en liefdevolle van het hier en nu niet zien. Bezig zijn met gisteren maakt dat je het mooie en prachtige van het nu niet kan ervaren. Er is alleen maar NU!

 

Besluit; en zo zijn wij onze agenda’s aan het opschonen en van alles aan het regelen zodat er ruimte komt om weg te gaan. Ik stop met de chemo en we gaan met camper van begin maart tot en met eind mei naar Griekenland.

 

Oma & Opa !!!!

 

Rond de kerst kregen we deze flessen wijn van onze zoon Bart en partner Marloes. Het duurde even voordat het etiket sprak en het kwartje viel………
Wat een geweldig bericht; Jannie wordt Oma, onze oudste zoon wordt oom, mijn moeder overgrootmoeder en ik Opa!
Ze verwachten in de derde week van augustus hun eerste kindje. Vorige week zagen we een stukje van de eerste echo met een heel klein snel bewegend mensje, wat een ontroerend moment!

 

Tja, ik hoef uiteraard niet te zeggen dat deze gebeurtenis een zeer belangrijke stip op onze horizon is, geweldig wat een moment om naar uit te kijken. En niet alleen dat moment maar ook verder, ik wil opa zijn! Vasthouden, fietsen en wandelen, van school halen, oppassen, alles! De kracht van een nieuw leven, geeft ook mij nieuwe kracht. Kracht om te helen, kracht om oefening te doen en kracht om te leven.

 

Wanneer ik er aan denk dat ik dit ga meemaken komt de emotie snel, van blijdschap en vreugde huil ik dan.
Mijn huilen van geluk gaat na korte tijd over in huilen van angst en verdriet en zo liggen nieuw leven en dood dicht bij elkaar.
Gelukkig overheerst het blijde gevoel, prachtige gesprekken met onze kinderen en een intens tevreden gevoel.

 

En als je tijd hebt, luister dan eens naar de prachtige tekst in dit lied van Stef Bos.
Welkom in ons huis!

 

 

 

De 7e…

Als je dit leest heb je ook ontdekt dat mijn blog verplaatst is. Dit heeft te maken met het feit dat  we onze praktijk weer geopend hebben. Ook Jannie’s wens om ondersteuning te bieden aan kinderen op een andere manier dan mogelijk is op de basisschool krijgt hiermee handen en voeten.

Bovenstaande doorhaling is achterhaald, binnenkort meer nieuws…..

Op dit moment lig ik in het ziekenhuis voor de 7e chemokuur. Ik lig in bed omdat het zitten in een behandelstoel mij te vermoeiend was. Ruim 4 uur is daarvoor te lang.  De gang van zaken op deze dag in vogelvlucht:

 

07:30 in de auto naar Heerenveen. 08:15 bloedprikken. 09:00 uitslag bloedwaarden (wederom goed en verbeterd). 09:15 het infuus wordt aangekoppeld. Dan wachten en wachten. Praatje met de buurman. Deze blog bijwerken. 10:30 bezoek van de arts. 12:30 lunch, die ik niet neem want tegen die tijd is er geen eetlust meer. Beetje internetten en een hazeslaapje doen. 13:30 bezoek van maatschappelijk werkster, dit levert doorgaans fijne gesprekken op die ons enorm ondersteunen. 14:45 afkoppelen van het infuus en naar huis. Onderweg boodschappen aanhalen. 16:00 thuis en op de bank rusten. 18:00 eten en verder niks.

Vandaag wordt alles wat later, vanmorgen bleek er een communicatie storing tussen de afdeling oncologie en de apotheek. Hierdoor kwam mijn helend goedje een uur later aan het infuus te hangen.

 

Ik voel mij oké, in de loop van de ochtend wordt dit langzaamaan anders. De koudetintelingen nemen toe en ik begin mij dan brak en (meer) moe te voelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Haiku; Loslaten

Werk, voelbaar, afstand
Passie, inzet, verbonden
Onbereikbaar ver

Bezoek aan het werk, een afscheid?

Samen met Jannie bezocht ik mijn werk op zondag 12 januari. Met enige spanning in mijn lijf reden we het terrein op en meldden ons bij de bewaking. We werden bij de ingang  opgehaald door de supervisor en dat vond ik in eerste instantie ongemakkelijk en ik was verbaasd. Ik ben gewoon collega, ik ken de weg en kan Jannie van alles uitleggen.
Achteraf vind ik het een mooi gebaar, toch niet helemaal alleen door het gebouw hoeven te lopen en met een ontspannen praatje naar mijn werkplek lopen was rustgevend. Dank! Dan een handje of een knuffel hier en daar, ongemakkelijk soms. Snel maar naar de werkplek.

 

Tja, die werkplek. Helemaal ‘van mij’ is het niet meer. Voortdurend was ik aan het schakelen, soms was ik collega maar meer nog was ik op bezoek. Alsof ik van enige afstand naar mijn eigen werk zat te kijken.
Tijdens het contact met onze bedrijfsarts heb ik al eerder gesproken over ‘weer aan de slag gaan’. En zij reageerde daarop dat wij wel een bijzondere beroepsgroep zijn. Ze zei; ‘jullie willen bij ziek zijn allemaal weer zo snel mogelijk aan het werk en dat zie ik niet zo vaak bij andere beroepen, bijzonder hoor!’.  En ze voegde heel voorzichtig toe dat het zo zou kunnen zijn dat ik helemaal niet meer aan het werk zou kunnen gaan. Deze boodschap hoorde ik goed.
Toen we na het bezoek naar huis reden, herinnerde ik me deze opmerking van de bedrijfsarts en merkte een tweedeling in mijzelf. Een deel van mij wil het werk weer graag gaan doen en een ander deel ‘weet’ dat dit niet meer gaat gebeuren. Hoofd versus gevoel, zeg maar.

En als ik heel eerlijk ben naar mijzelf dan ben ik al aan het ‘voorsorteren’. De analogie met de snelweg ligt voor de hand, ik zie de afslag of rij er al op en zie ook de rechtdoorgaande weg. Heb ik nog keuze om rechtdoor naar het werk te gaan of sla ik af en laat het werk voor wat het is?

 

Wanneer ik onmiddellijk  weer achter het radarscherm zou kunnen gaan zitten was de keuze wat makkelijker, maar zo gaat het niet in een baan waarin veiligheid voorop staat. De bedrijfsarts zei het al; ‘we hebben herintegratie na een chemokuur nog niet eerder bij de hand gehad, ik weet nog niet hoe hier mee omgegaan wordt, mogelijk een lang traject.’

Ach, eigenlijk weet en voel ik het ook wel; ik rij al op de afslag en zal deze nieuwe richting maar moeten accepteren, ook dit is afscheid nemen. 

 

 

Hoe het nu gaat;  mijn herstel tussen de chemokuren door duurt langer. Waar ik eerst vrijdags na de kuur van die week alweer het mannetje was, duurt het nu tot en met zondag tot ik mij weer wat beter voel. Gammel ben ik dan, slap in de benen, koude tintelingen in handen en voeten en vooral moe.
Mijn oefeningen doe ik trouw, tijdens de kuur wat minder intensief. Door te luisteren naar anderen en hulp te aanvaarden heb ik inmiddels ook de discipline gevonden om ’s middags minimaal een uur te rusten. En die rust doet mij goed, ik vind het heerlijk.