Blog - Familiewerk
18965
paged,page-template,page-template-blog-masonry,page-template-blog-masonry-php,page,page-id-18965,paged-9,page-paged-9,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Haiku; het stroomt

Het vernielt, het heelt
Twee werelden bij elkaar
Ik weet wat ik kies

Mijn lijf

Aan het uitblijven van mijn blog valt wellicht af te leiden dat de afgelopen dagen nogal intensief waren. En dat is ook zo…..maandag en dinsdag, de 1e twee dagen van de 2e chemokuur vielen nog wel mee. Ik kon gewoon eten, had zelfs veel trek en ik voelde me wel brak en moe maar dat was te doen.
Woensdag en donderdag waren heftiger dan tijdens de vorige keer, totaal geen eetlust en zwak en misselijk. Doordat ik nauwelijks eet of weet binnen te houden zakt mijn gewicht verder weg.
Vandaag begon, na een merkwaardige nacht met allerlei korte dromen, redelijk goed, ik voelde me fitter dan gister en wilde wel een en ander eten. Maar direct na het ‘medicijnen rondje’ in ochtend werd het alweer lastiger.  Ik hoop maar dat het avondeten beter gaat.
Vanmiddag fijn bezoek gehad van twee collega’s en een kort deel van het gesprek over mijn werk deed mij verrassend goed. Wat een pracht baan heb ik!

 

 

‘Mijn lijf’, staat er als titel boven deze blog. ‘Mijn’ zegt dat het van mij is, mijn eigendom, mijn bezit. Maar wanneer het lijf echt van mij zou zijn dan zou ik deze ellende niet laten gebeuren. Ik bedoel hier dat ik mij dan niet ziek zou laten maken door ‘iets’. Ik zou het uiteraard niet toestaan.  En nu ik ziek ben ontdek ik, nog sterker dan eerst, dat ik niet eens zoveel invloed heb op alles wat er van binnenin mijn lijf gebeurt. Het gebeurt gewoon. Ik heb wel enige invloed op mijn lichaam, maar geen zeggenschap.

En wat is eigenlijk wel van mij? Mijn gedachten? Mijn bezit? Mijn vrouw of kinderen? Mijn gevoel? Vrienden?

 

 

Nu ik bovenstaande teruglees knaagt er iets in mij. Iets klopt er niet aan bovenstaande tekst, het is rationeel bedacht en getypt. Ik weet niet goed wat en type mijn gedachten even door.
Hoe zou het zijn als we WEL alle invloed hebben op ons gehele welzijn. Dat ik en jullie volledig en diep bewust zijn over alles wat we doen, hoe we leven, wat we eten en hoe we ons lijf en psyche in goede conditie kunnen houden. Hou zou het zijn als we instaat zijn om onszelf volledig te volgen om te doen wat goed voor ons is. Zouden we dan niet een slag kunnen maken in onze levensstijl en levenspeil?
Misschien kunnen we dat (nog) niet of niet meer.

 

 

Best goed

Eten als een dijker, de laatste week. Als een dijker is een beetje overdreven maar ik heb veel trek, ook tussendoor. En dat is niet raar want mijn lichaam vraagt om voedsel, de ziekte en chemo vragen om veel energie blijkbaar.
Ik voel wel dat ik aan kracht aan het inboeten ben, een kleine krachtinspanning als bijvoorbeeld een ladder sjouwen wordt al lastig. En dat ik klusjes niet meer kan maakt mij onmachtig, boos ook en verdrietig. Het gebeurt gewoon.

Inmiddels is mijn gewicht gezakt naar net onder de 85 kg. Mooi onder mijn streefgewicht van 86 kg, dat ik maar niet wist te bereiken :). Nu moet ik het juist andersom doen, aankomen, meer en meer eten, veel eiwit en calorieën.

De meeste tijd voel ik me best oké, de pijnstillers doen hun werk goed en wat rest is een vage aanwezige druk in de buikstreek en moe-zijn. De dagen gaan merkwaardig genoeg heel vlot om, met bezoek, telefoontjes, van alles regelen, opruimen,  fijne gesprekken en zo mogelijk elke dag een flinke tijd naar buiten.

Morgen start de volgende drie-daagse chemo in Heerenveen, we rijden heen weer en kunnen gewoon thuis slapen.

 

 

Haiku; ont-moeten



Alles mag gezegd
Intiem gesprek, waar gevoeld
Echtheid wordt gezien

 

Haiku; ruimte

Opruimen, weg doen
Soms een strijd, vaker nog winst
Los en vasthouden

Ontspullen

Toen we in 2016 naar deze plek verhuisden hebben we al veel weggedaan, weggegeven en soms verkocht. We gingen tenslotte wat kleiner wonen en we konden niet anders dan wegdoen.

En nu we gedwongen worden om anders naar onze toekomst te kijken blijkt dat er nog veel meer is waar we afstand van kunnen doen. Opruimen is een stressreactie om iets om handen te hebben en om niet voortdurend te denken en te praten over het onvermijdelijke. We gaan het dit zeker niet uit de weg en praten er gezamenlijk over, met de kinderen en met de mensen die op bezoek komen. Maar  een nieuw doel is prettig om zinnen te verzetten en geeft zin.

We ruimen wederom op dus, dozen vol met goede spullen zijn naar de kringloop gebracht, weg ermee. En nog makkelijker dan een paar jaar geleden kunnen we er nu afstand van nemen, wat heeft een mens toch veel overbodige spullen. Veel gaat door onze handen, soms met een herinnering maar meer nog met verbazing over het feit dat we niet eens beseften dat we het in bezit hadden. Met name veel gelezen boeken en soms zelfs ongelezen boeken. Opruimen blijkt letterlijk en figuurlijk ruimte te geven. Het doet ons goed.

 

Hoe het nu gaat; redelijk goed vandaag. Gisternacht geweldig geslapen, geen centje pijn en toen ik om zeven uur wakker werd, scande ik verbaast mijn lichaam, niets te voelen, alles prima. Lekker hoor. En zoals het dan gaat komen er ook weer mindere tijden, ’s middags pijn rechts in de buikstreek en weinig anders kunnen doen dan op de bank liggen.
Vannacht heel kort geslapen, ik kan alleen op de rug liggen en dat went maar lastig, bovendien droom ik dan snel en onrustig.
Vandaag echter had ik weinig tot geen pijn en zelfs heb ik wat lichte tuinwerkzaamheden kunnen doen. Jannie krijgt last van haar rug, stress zal daaraan ten grondslag liggen. Maar ook voor haar verder vandaag prima. We proberen elke dag een stuk te wandelen en om alles een plaats te geven, iets dat blijft terug komen.