Blog - Familiewerk
18965
paged,page-template,page-template-blog-masonry,page-template-blog-masonry-php,page,page-id-18965,paged-7,page-paged-7,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

03:12

03:12 Is het volgens het display van mijn horloge. Ik ben klaarwakker en alert, geen idee waarom, ik voel me oké. Toch maar even plassen dan kan ik straks misschien wat langer liggen. Terug in bed begint het piekeren. Ik denk aan mijn haar, tijdens het douchen merk ik de laatste dagen dat mijn haar loslaat. In het ziekenhuis zeiden ze bij start van de kuur; ‘nee, je haar valt niet uit, dat kan niet van deze kuren.’  Ik denk aan Jannie die het, tijdens haar ziekte, verschrikkelijk vond om kaal te worden en een haarwerk ging dragen. Ik heb met mijn eigen kale hoofd niet zo’n probleem. En ik laat de gedachte aan de markante ‘kop’ van mijn opa maar varen, lang heb ik gehoopt dat ik ook zo’n kop zou krijgen, prachtig.
En dan begin ik plots te huilen, onbedaarlijk te huilen. Ik ben zat van alles, moe en zat. Jannie wordt wakker en onze handen vinden elkaar. Een tijdje liggen we zo. Als ik rustiger word, komt de slaap voor beiden gelukkig ook weer.

’s Morgens word ik wakker met mist rondom het huis. Ik doe mijn nieuwe ochtendrituelen. De dag verloopt vredig en kabbelend op een manier die we hebben leren kennen en waarderen. Gespreksstof voldoende vandaag.

 

 

Gaan!

Vanmorgen liet het weerbericht op onze app weten dat het over een uur mistig zou zijn. En bij iedere update bleef ie dat maar melden.  Buiten is het prachtig helder, een mooi zonnetje en weinig wind, het begint te kriebelen bij zulk mooi weer.
Om 11:00 uur zeiden we tegen elkaar, wandelen! Rugtassen gepakt, mondvoorraad erin en gaan. 9 Kilometer Pionierspad van Giethoorn tot in de polder achter Vollenhove. Een heel mooie route door de rietlanden via Dwarsgracht en via het zelfbedieningspontje over de Walengracht bij Jonen. De stralende zon, blauwe lucht, kale bomen en riet maken het plaatje af, fotogeniek. De wandeling, lange stukken hand in hand, was best makkelijk vol te houden, volgende keer maar eens 12 of 15 kilometer aanpakken, moet kunnen. Het voordeel is dat we dicht bij huis wandelen, komende route loopt door het bos bij ons dorp.

Stip op de horizon; we hebben een huisje geboekt in juni voor de hele familie en voor ons beiden in januari zodat we na een voorstelling niet naar huis hoeven te rijden. Mijn ‘emmerlijst’ is niet in beton gegoten en er komen andere wensen bij, dat voelt goed en positief.

 

 

Hoe het nu gaat; de morfine is sinds maandag gestopt en ik gebruik nu nog maar (!) drie medicijnen (was 7). Het suffe gevoel in mijn hoofd is verdwenen. Geen sticker meer op de medicijnen, dus ik mag ook weer auto rijden (hiha). Of ik dat ga doen weet ik nog niet.
Wel blijft er moe-zijn en een algeheel onbestemd gevoel. Eigenlijk prima vol te houden zo.

Muziek

Gisteravond lag ik op de bank te luisteren naar muziek van een ‘hangpan’, heerlijk ontspannend. Na een tijdje keek ik op mijn scherm en tot mijn verbazing stond daar de band ‘the rousers’ als eerste genoemd.

Vanaf midden jaren 70 was ik fan van Gruppo Sportivo en bezocht veel van hun concerten die zich voornamelijk in kleine zaaltjes/discotheken afspeelden. Toen deze groep wat bekender werd kwamen er zelfs bands in hun voorprogramma spelen. En één van die bands was ‘the rousers’. Een paar keer heb ik ze gezien en één of twee lp’s gekocht. De teksten van een paar nummers kende ik indertijd uit mijn hoofd. Ze speelden ‘new beat’, muziek geënt op de beatles en ik vond the rousers zelfs beter dan Gruppo Sportivo.

 

Het nummer dat gisteren zomaar op mijn scherm verscheen heeft de titel;    “Ain’t got no minute to loose”

Wellicht een wat zware tekst, maar dat was het juist niet, ik was even volledig terug in Amicitia in Reeuwijk Dorp. Beelden, geluiden, gevoelens, de sfeer, ik was er weer even terug op een leeftijd van een jaar of 18, 19. Wat een plezier in een paar minuten, geweldig. Hoe muziek mij in één klap weer terug bracht naar toen. Jarenlang heb ik nooit meer aan deze muziek gedacht en ik kon het toch weer woordelijk mee zingen, ontroerend.

 

 

 

Welke muziek brengt jou terug naar een ervaring die waardevol voor je is?

Haiku; wandeling

Veel is gezegd
Stap voor stap, het leven in
Verwondering, mooi

Een vette 8!

De afgelopen week voelde ik mij best oké.
De chemo was draaglijker dan de twee daarvoor en ik had geen heel sterke bijwerkingen. Woensdagochtend stond ik op en in de loop van de ochtend gaf ik mijn leven een dikke 8. Donderdag ook een prima dag. Gisteren, vrijdag,  hebben we 9 kilometer van het Pionierspad gewandeld tussen Onna en Giethoorn door de Wieden. Het laatste stuk in volle laagstaande zon, prima te doen en genieten deden we. De wandeling afgesloten met heerlijke bitterballen (!) met voor mij een rivella in plaats van alcohol.
Vanmorgen voelde ik mij na de nachtrust wederom goed en heb ik een paar klusjes aangepakt, een nieuwe to-do (zonder haast) lijst gemaakt en mezelf verwend met een cadeau. Al lang geniet ik van de klanken van een tong-drum en was hiervoor aan het sparen om te gaan gebruiken in de praktijk. De tong-drum heb ik vanmorgen besteld en zie er naar uit om deze naast de drum en djembe te bespelen, zin in!

 

Haiku; auto

Automobiel, vrij
Twijfel, gevaarlijk, besluit
Weg autonomie