Blog - Familiewerk
18965
page-template,page-template-blog-masonry,page-template-blog-masonry-php,page,page-id-18965,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Berry’s blog

Hoe de kanker mijn leven verandert….

Het lijntje is dun…

Hoe het gaat; de laatste weken, nee, maanden voel ik mij meestal heel goed. Ik heb vertrouwen in de toekomst en in mijn verbeterende gezondheid. Inmiddels kan ik weer flink wat werk verzetten in en om huis en met een rustuurtje ’s middags is het prima vol te houden. De voornaamste bijwerkingen die ik nu heb zijn voortdurende tintelingen in handen en voeten (neuropathie). Een akelig gevoel dat prikt en soms branderig aanvoelt. Het blijkt een gevolg te zijn van de chemotherapie en kan maanden lang aanhouden en soms blijft het aanwezig. Door de tintelingen is mijn tastzin sterk verminderd, ik merk bijvoorbeeld niet op als er iets uit mijn vingers valt, ik hoor of zie het pas als het op de grond komt. Warmte en koude komt vertraagd ‘binnen’ en dit is potentieel gevaarlijk.  Ook stabiel staan of wandelen is lastiger, ik voel het niet als ik misstap of op een oneffenheid ga staan. Mijn ‘gang’ is dan soms ook wat weifelend omdat ik er wat onzeker van word.

 

Positief; er zijn plannen en nieuwe stippen op de horizon. En uiteraard speelt een reis met de camper hierin een grote rol, een vastomlijnde bestemming hebben we nog niet, maar met het verder openstellen van Europese grenzen, ontstaan er vast ideeën. Het hebben van doelen is voor mij erg belangrijk om een toekomst te hebben en als vanzelf ontstaat daaruit zingeving.
‘Meestal’ schreef ik in de eerste regel, soms gaat het minder goed. In mijn lijf ervaar ik dan pijntjes en onduidelijke gevoelens, mentaal raak ik uit balans, voel ik angst en vertwijfeling en als gevolg ontstaan nog meer echte of ingebeelde pijntjes. De angst is bang-zijn voor pijn en verdriet om dit prachtige leven definitief te moeten loslaten, ik raak dan in een vicieuze  cirkel van negatieve gedachten. Na één of twee dagen ebt dit nare gevoel weer weg.
Het is heel bijzonder om te ervaren dat ik in deze fase meer en meer  intens het leven in mij opneem en ervaar. En juist dat ervaren en genieten maakt ook de negatieve kant heel voelbaar. Ik wil dit mooie leven nog lang niet achter mij laten!

 

Wandelen; onze grootste hobby hebben we weer opgepakt. Nu we niet met het OV kunnen reizen hebben we besloten om de resterende route (het Pionierspad Steenwijk-Muiden) twee keer af te leggen, we wandelen een afstand richting het eindpunt en dan weer terug naar de auto. We zien de route dus ook van de andere kant en het duurt wat langer, met een maximale afstand van totaal 12 km leggen we per keer ongeveer 6 km af. Dat gaat dus nog even duren voordat we in Muiden zijn, we hebben echter de tijd…:) We lopen nu door Lelystad en dat brengt prettige herinneringen met zich mee, wij hebben een paar jaar in Lelystad gewoond waar we elkaar leerden kennen (1981).

 

Twijfel; mijn behandeling ligt nu stil omdat we met de camper naar Griekenland zouden. Op 3 juni mag ik weer door de CT scanner en een week later een gesprek met mijn oncoloog over het vervolg van mijn behandeling. Nu het zo goed gaat heb ik twijfels of ik verder moet gaan met de behandeling. Wat gebeurt er als ik verder ga met de behandeling en wat als in niet verder ga en hoe zit het met die akelige bijwerkingen.
Ik ben nu soms zo sterk dat ik geen behandeling meer wil, maar wanneer het weer wat minder gaat, komt heel snel de twijfel weer boven drijven. ‘Eerst maar eens de scan afwachten’, zegt Jannie.

 

Zhineng; wekelijks volg ik nu privé lessen Zhineng (Chineng), een Chinese bewegings- en genezingsleer. De leer en de uitgangspunten zijn nagenoeg nieuw voor mij en ik verwonder mij over de subtiele bewegingen die veel concentratie en focus vereisen. Zodra een beweging beheerst wordt levert het zowel energie als ontspanning op. Ik ben weer aan het leren, heerlijk!
Zhineng gaat uit van het genezend vermogen van lichaam en geest, het vermogen wordt uitgebreid en krachtiger.

 

Je overtuigingen worden je gedachten
Je gedachten worden je woorden
Je woorden worden je daden
Je daden worden je gewoonten
Je gewoonten worden je waarden
Je waarden worden je lot

Thuis

We zijn weer thuis en dat is goed. Drie weken waren we op pad en in die weken hebben we ons vermaakt en ook nieuwe en mooie plaatsen gezien.
In het begin hadden we de houding dat we ons niet door angst zouden laten tegen houden. Dat ging een tijd prima en we maakten ons geen zorgen. Pas toen we in Hongarije waren en we bericht kregen dat de grenzen achter ons op slot gingen, drong het steeds meer tot ons door;  als de gezondheid plotsklaps achteruit gaat en we zijn ergens op de Balkan en moeten aldaar een beroep doen op de zorg, tja dat idee vonden en vinden we niet fijn. Temeer ook omdat met het vliegtuig terug reizen inmiddels ook was uitgesloten, besloten we om terug te gaan naar huis. Jammer, maar zo is het. Het is wat het is.

 

Inmiddels zijn we lekker bezig rondom huis en tuin, klusjes genoeg. Op de plaats van de gedempte oude vijver leggen we een terrasje aan, Jannie is druk met verplanten en inrichten ervan. Een fijne plek in de zon wordt het zeker.

 

Ik merk dat mijn krachten wat terug komen, ik ben niet meer zo moe, slaap heel goed en rust ’s middags steevast minimaal een uur. Ik bouw het gebruik van prednisolon langzaam af en dan resten ‘nog maar’ twee medicijnen. Er is nog wat last van bijverschijnselen maar dat accepteer ik en vertrouw erop dat de last nog wat gaat verminderen. Ik kijk uit naar warmer weer en geniet van alles wat er is. Het wandelen hebben we samen weer opgepakt en 6km kan weer. Omdat we reizen met OV vermijden wordt het wandelen van het Pionierspad even opgeschoven in de tijd, we kiezen nu voor rondwandelingen.

 

We zien elkaar!

 

Haiku; overgave

Wat ik wil kan niet
Anders moet, anders zal het
Ik geef mij over

Aanpassen, overgave

Aanpassen, dat is wat wij al maanden doen. Aanpassen aan mijn nieuwe vermogen of capaciteit, aan dat wat ik nog kan. En we worden er goed in….:)
Nu we op reis zijn moeten we ons opnieuw aanpassen. Doel van onze reis was Griekenland…….  Het virus gooit roet, ook in ons eten.

Afgelopen zaterdag waren we zo’n 360 km ver in Hongarije en sliepen bij een speeltuintje omdat onze beoogde camping gesloten bleek. In de vroege zondagochtend kregen we een appje van mijn broer (is eigenaar van camping in Oostenrijk) dat Oostenrijk ‘op slot’ zou gaan. En dit was voor ons een belangrijk maar ook vervelend bericht. We wilden ten alle tijde over land terug kunnen naar Nederland mocht dat gezien mijn gezondheid nodig zijn.  En dat werd door de sluiting van de grenzen naar Oostenrijk lastig tot onmogelijk. Tsjechië was al dicht.

 

Dus, camper ingepakt en op weg, via de kortste route terug naar Oostenrijk.  Nieuw doel, het plaatsje Rust aan de Neusiedler See. Deze prachtige plaats kenden we al uit een eerdere reis en we rijden met hoger-dan-anders snelheid naar de grens. Bij de grensovergang Hongarije-Oostenrijk geen enkele controle, geen wachttijd, niks. Vroeg in de middag zijn we in Rust, we zoeken een parkeer/slaapplaats op en na de late lunch wandelen we in het zonnetje op ons gemak door Rust.

Dan ontvangen we van meerdere kanten een bericht dat ook Duitsland de grenzen vanaf maandagmorgen 08:00 gaat sluiten……… Wat nu!

 

Goed dat we even rustig gewandeld hebben, onze hoofden zijn helder.  We besluiten de kortste route naar Duitsland te nemen, richting Passau. Drie en een halfuur tuffen nog. Eigenlijk hebben we er, na de haastige tocht van vanmorgen, geen zin in, maar ja.
’s Avonds rond half acht parkeren we de camper op een parkeerplaats in een dorp, net over de grens, in Duitsland. We eten wat goulashsoep en vallen dan moe in slaap, blij dat we in Duitsland zijn.

 

Op maandagochtend zijn we naar Kirchham gereden en staan daar nu op een luxe camping, we doen ff niks meer. De komende dagen belooft het hier 18 tot 20 graden te worden en we blijven die dagen op deze camping. De winkels zijn hier nu dicht (supermarkten wel open) en de camping (in Oostenrijk werden alle gasten ‘verjaagd’, daar moesten de campings ook dicht) blijft vooralsnog open.
We overwegen om komende zondag richting Nederland te reizen en dan naar huis.

 

Laatste aanpassing: we reizen morgen naar huis. In Beieren blijken veel geïnfecteerden en we willen ons veiliger voelen dan nu.

We zien elkaar!