Blog - Familiewerk
18965
page-template,page-template-blog-masonry,page-template-blog-masonry-php,page,page-id-18965,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

65 jaar (lang) geleden gepest

Vorige week stond ik op de bus te wachten in een dorpje in Friesland en raakt in gesprek met een oudere
dame. Nadat ze gevraagd had waar wij vandaan kwamen en wat we hier gingen doen, vertelde zij dat ze
vroeger op een boerderij woonde met haar ouders. Wij woonden ‘aan het wad’ en kwamen niet uit het dorp.
En als je niet uit het dorp komt dan hoorde je er niet bij. Niet op school, niet bij de club, niet bij de kinderen en
in de winkels keken ze mij raar aan en roddelden over mij.
“Wij stonken”, zegt ze. “Mijn ouders hadden een kleine boerderij en wij sliepen bij de koeien en ja, de geur
gaat dan in je kleren zitten.” “En daar werd ik mee gepest, door de dorpelingen.”
Ook wasten wij ons met water uit de dakgoot omdat er geen leidingwater was en verwarmen ging op
petroleum. Elektriciteit was er al helemaal niet.
Ze vervolgd haar verhaal en pas toen ze op latere leeftijd trouwde en in het dorp ging wonen, veranderde het
pesten in een soort ‘gedogen’.
Ik ben verwonderd over het feit dat ‘pesten’ zo lang na de gebeurtenissen nog impact heeft. Ze vertelde over
het ‘er niet bijhoren’ met een trillende onderlip, de emotie zat nog vlak onder de oppervlakte. Wij schatten
haar leeftijd eind 70 en dan nog zo geraakt kunnen worden door iets dat zo lang geleden is. Ons geheugen lijkt
geen tijd te kennen en houdt gebeurtenissen en gevoelens levend.
Op het eindstation zeggen we elkaar gedag, wij op ons Hollands en zij met een Friese groet; “in heul moaie
dei”.

Filmtip

In de film “La Famille Bélier” speelt het enige ‘horende’ kind binnen een verder dove familie de verbinding tussen de gezinsleden en de buitenwereld. Kijk door het acteerwerk heen en je ziet, de systemische verstrikking, de worsteling met loyaliteit, de ontluikende passie en autonomie, authenticiteit en het ontdekken van een missie.

Steencirkel

Stenen zijn dood, koud en hard zou ik een paar jaar geleden geleden hebben gezegd. De boer wil ze niet en een ander wil er mee bouwen. En dit ‘gevoel’ over stenen veranderde bij mij rap na een paar bijzondere ervaringen.
Vorig jaar zomer deed ik een hunebed wandeling met Johan de ‘hunebed-wandelaar’ Wieberdink in Drenthe,  ik begon er nogal sceptisch aan.

READ MORE

Pow Wauw

 

Vier mensen om de pow-wow voeren het ritme aan, heel zacht en aftastende beginnen de vier met hun drumbeater de pow-wow te beroeren. Wij zijn met 17 mensen en ieder heeft zijn eigen intentie om daar te zijn. De intentie melden we niet maar houden we stilzwijgende voor ons.
Mijn intentie was om het ‘grote moeten’ te ont-moeten. Waar komt het toch vandaan dat ik zo gedreven aan de slag ga en het één nog niet afgerond heb en met het ander al weer bezig ben. Ik loop van de ene activiteit (vaak een cursus of training) naar de volgende en het moet allemaal zo nodig. Het is een soort verslaving lijkt het wel,  een sterk innerlijke beweging die dat mij laat doen. Als het sterk innerlijk is, dan zal je er ook wel gelukkig van worden, zei iemand eens. En dat is nou net niet het geval, ik start ergens mee en wanneer ik er mee bezig ben, kijk ik alweer uit naar de volgende gebeurtenis. Maar gelukkig word ik er niet van, moe, dat wel. Sterker nog, het is verslavend steeds verder gaan. Welke voldoening zoek ik dan toch? READ MORE

Breek de Stilte

Na één van mijn stiltewandelingen met een groep kreeg ik onderstaande ervaring toegestuurd; 

“Breek de stilte”

 

Het leek zo heerlijk… makkelijk misschien wel… twee uur lang stil zijn, samen met anderen.

 

Een tijdje terug heb ik mee gedaan met een stiltewandeling. Samen met mijn man liepen we twee uur door een prachtige natuur en bijzonder mooie omgeving zonder een woord te zeggen. Ik had me er op verheugd. Twee uur lang geen vragen, geen antwoorden, geen planning, geen telefoontjes, geen gedachtegoed van iemand anders. Twee uur lang de tijd om mijn gedachten de ruimte te geven die ze nodig hadden. Tenminste… dat dacht ik.

Maar wat heb ik me daarin vergist! De eerste 20 minuten waren pittig. Ik wilde zo graag alle mooie dingen delen die ik zag. Een hele familie eend in de gracht, een dubbele regenboog, een prachtig gevormde wolk. Ik wilde dat delen met mijn man. Ik wil de graag mijn man waarschuwen voor een kever die op het pad liep. Maar het kon niet. En weet je wat? Het frustreerde me. Ik vroeg me af wat het nut was van het zien van mooie dingen als je ze niet kon delen. Het klinkt misschien raar, maar op een gegeven moment maakte het me boos. En het resultaat daarvan was dat ik maar naar beneden keek. Dan maar niets zien!

Maar dat hield ik niet lang vol. Ik hou er van om te kijken naar mooie dingen. Om er naar te zoeken. Ik hou ervan om verrast te worden door de schoonheid van dingen. Ik hou van die tinteling die ik voel als ik iets zie wat ik mooi vind, iets wat me raakt. Ik wilde het niet missen. Daardoor zakte mijn boosheid weer wat weg. En veranderde het wat van binnen.READ MORE

Irritatie

Op het werk vraagt een collega naar de thuissituatie, terwijl ik begin te spreken wordt hij gebeld. Hij mompelt een excuus en weg is ie.
Ik twijfel of ik naar drummen in Bilthoven wil gaan.  Lekker drummen maar ’s avonds met een piep in mijn oren in slaap vallen wil ik ook niet, ik word kortaf door mijn besluiteloosheid.
Vanaf mijn werk komende word ik bijna aangereden door een auto die van rechts door het stoplicht komt denderen, ik stap uit en scheld de man de huid vol. Dat lucht op, voor even. Sorry beste man, denk ik later.
Thuis ben ik aan het stucen in de aanbouw en ik word gebeld omdat ik moet werken, eigenlijk tekort van te voren om op te ruimen, te douchen en eten te pakken. En dan staat ook nog pardoes de zus van mijn vrouw met haar man op de stoep voor een bakkie!
Een meerijdster via blablacar vraagt eerst of ze ergens anders opgehaald kan worden, dan of ze ergens anders afgezet kan worden en dan weer of ik wisselgeld heb. Ik rij geen taxi!
De levering van de materialen voor de mechanische ventilatie blijkt niet compleet, weer een mail sturen, kan het niet in één keer goed?
Op mijn werk krijg ik wederom een mail (de derde) om een elektronische presentatie over een nieuw systeem te gaan doen, ik heb er een hekel aan. Het beklijft niet meer op deze wijze. Snappen ze dat niet, iemand moet het mij persoonlijk vertellen. Moderne zooi!
De nieuwe koelkast lekt aan de onderzijde, mail naar het bedrijf, wat nu weer, pffft.
De aannemer laat niets van zich horen, hij was veel te duur voor het vervangen van de garagedeuren en op mijn tegenvoorstel blijft het stil. Moet ik weer in actie komen. Ook de gevelreiniger en voeger laat het in het contact afweten, waarom toch?

READ MORE