Kaarten - Familiewerk
23060
post-template-default,single,single-post,postid-23060,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Kaarten

Sinds de diagnose oktober 2019 heb ik veel, heel veel kaarten, mails, brieven, briefjes, whatsapp berichten en cadeautjes van jullie gekregen. Mijn werkhoek is behangen met al deze lieve en voor mij waardevolle wensen.

 

Eergisteren (donderdag de 16e) kreeg ik tijdens een korte wandeling pijn aan de onderkant van mijn voeten, het laatste stuk strompelde ik. Thuis blijken er enorme blaren op de bal van beide voeten te zitten. Blijkbaar is door het voortdurend tintelen van mijn voeten ook het pijngevoel deels uitgeschakeld en is het eerste begin van de blaren mij niet opgevallen. Lopen doet zeer nu en dat vind ik misschien wel het naarste van alles, ik wil en moet elke dag even in de benen…. Gisteren heb ik alleen een stukje kunnen fietsen en ik was blij toen ik naar bed kon zodat alle pijntjes voor even verdwijnen.

 

Al eerder had ik de behoefte om jullie kaarten en berichten stuk voor stuk nog eens te lezen. Omdat het lopen nu lastig is en zeer doet door de blaren, vandaag de koe bij de horens gevat. Één voor één haal ik de kaarten en brieven van de gespannen lijntjes, los van de punaises en start met lezen.
Van sommige moet ik lachen, van de ander ben ik aangenaam verwonderd over de manier waarop jij mij gezien hebt, de één blijft langer in mijn hand dan de ander, een paar kaartjes zonder naam intrigeren mij, herinneringen aan jou komen boven en uiteraard zijn er tranen. Tranen van verdriet zijn er vaak, meer tranen zijn er van de steun en warmte die van de kaarten af ‘straalt’.

 

En wanneer ik alles gelezen heb, ligt er een enorme bult naast mijn bureau. Na wat getwijfel besluit ik om de kaartjes niet meer op te hangen en op te  prikken, dat is nu een te fors karwei. De muren zijn kaal en ik mis de rommelige uitstraling. Het heeft ook iets vreemds, dit opruimen van de kaarten. Alsof het genoeg is, alsof ik ergens genoeg van heb…..  Wil ik ergens vandaan of juist ergens naar toe….
Later deze dag komt ook het besef dat er aan de kaarten een ‘zwaarte’ kleeft, de kaarten zijn geschreven met een heel duidelijke bemoediging. De aanleiding voor het schrijven heeft wel een ‘zwaarte en negativiteit’ in zich en daar wil ik van af, gewoon vrij van alles, weer de gewone Berry. De kaarten gaan in een doos, ze gaan niet weg. Ik heb ze wellicht weer nodig ☯.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.