Wat je niet ziet... - Familiewerk
23017
post-template-default,single,single-post,postid-23017,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Wat je niet ziet…

Dat ik moedeloos op de bank lig. Dat we samen huilen. Dat ik heel lang wil slapen. Dat ik in mijn gedachten alleen maar doemscenario’s zie. Dat ik angst heb.  Dat ik mij eenzaam voel. Dat ik geen toekomst meer zie. Dat ik pijn heb. Dat ik mij zwak voel. Dat ik artsen en ziekenhuizen zat ben. Dat ik nog langer wil slapen….

 

Maar gelukkig zakken de ellendige gevoelens na verloop van tijd weer wat naar de achtergrond. De realiteit bestaat uit goede en slechte momenten die elkaar afwisselen. Het één bestaat niet zonder het ander, het is er allebei. Geen rozen zonder doorns.
Een woord of gebaar van Jannie, een whatsapp bericht, een kaartje, een bloemetje of muziek haalt mij zo maar weer uit de dip. En zoiets komt altijd op het goede moment. Dank!

 

De dag na het publiceren van mijn laatste blog (Het lijntje is dun) kreeg ik last van maag- en darmklachten. Ook was en is er bij het slikken van spijzen een lichte weerstand merkbaar. En met name van dit laatste schrok ik mij rot. Ik dook in doemscenario’s en onmiddellijk was er stress en paniek. Na een paar weken kan ik niet anders dan concluderen dan dat ‘het vlekje’, mijn tumor actiever is geworden. Er komen stofjes vrij die de toestand in mijn maag en darmen uit balans brengt. De klachten zijn nu voortdurend aanwezig en ik heb sinds gisteren weer paracetamol ingenomen om de pijnklachten te onderdrukken.  Mentaal is het nu lastig, ik heb geen fut en zin in mijn oefeningen en doe het liefste niets en lig ik op de bank. Ik voel me ineens niet meer zo sterk en veerkrachtig en verlies energie. Uiteraard heeft dit zijn invloed op Jannie.

 

Ons huis komt te koop en de eerste stappen daarvoor zijn gezet. We kunnen het terrein met huis en tuin niet meer onderhouden zoals we willen, het kost ons zoveel moeite dat onze gezondheid er niet beter op wordt. Het ‘te koop zetten’ is een zeer lastig besluit geweest want de plek waar we wonen hebben we tot ons plekje gemaakt. Alweer loslaten en afscheid nemen.

 

 

Gisteren op 3 juni onderging ik mijn derde CT scan. De scan zelf verliep gewoon, ik was gespannen om na drie maanden weer naar het ziekenhuis te gaan. Het was even wennen aan de Corona-maatregelen met een mondelinge screening, verplichte looproutes en mensen achter een ‘schotje’.  De meeste weerstand had ik tegen het innemen van ‘een goedje’ met twee liter water dat nodig is om een en ander zichtbaar te maken.

 

De uitslag volgt volgende week tijdens een gesprek met de oncoloog en dat is voor ons beiden een heel spannend moment.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.