Goed bericht na CT scan - Familiewerk
22669
post-template-default,single,single-post,postid-22669,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Goed bericht na CT scan

23 December vlak voor Kerst ga ik door de CT scan om te checken of de chemokuur aanslaat. Kort na de scan komt de zeer jonge radiologe ons achterna lopen en vraagt of wij nog even meekomen. Vreemd, is de scan mislukt ofzo? Ik ben ongerust. Al lopende in de gang zegt ze dat ze op de scan, bij het scrollen van de beelden een longembolie ziet en dat ik moet worden opgenomen(!) Het is een ‘bijvangst’ van de scan; ‘een toeval dat ik dit zag, we kijken hier doorgaans niet naar’, zegt ze.  We lopen direct door naar de spoedeisende hulp (seh).

We moeten een tijd wachten bij de seh en omdat we niet weten wat een longembolie is, gaan we googlen. ‘Levensbedreigend’ is het eerste wat we lezen. Wat nu weer? Wederom chaos in ons hoofd, onze plannen sneeuwen onder, Kerst in het ziekenhuis, nee toch zeker. We weten het wederom niet meer.

Wachten, wachten, wachten op de arts. Intussen worden de standaard waardes weer bij mij gecheckt en hebben we de kans om wat te vragen over de embolie. Alle waardes zijn oké, de longen klinken normaal, bloeddruk wat hoog maar dat is niet vreemd op dit moment.
De arts (mijn oncoloog) valt, zoals we hem inmiddels kennen, met de deur in huis; ‘ik heb een goed en een minder goed bericht’, zegt ie.
Het goede nieuws is dat de uitzaaiingen in de lever duidelijk zijn verminderd en ook de uitzaaiingen in de lymfen zijn minder geworden en dat betekent dat ook de hoofdtumor kleiner is geworden.
Daar ben ik natuurlijk blij om, maar ik wil nu eerst horen wat het minder goede nieuws is. ‘We zien een paar kleine stolsels bloed zitten in uw aders naar uw long, maar dat kunnen we oplossen met een dagelijkse injectie’, en hij vervolgd; ‘u mag zo direct naar huis, na de eerste injectie.’ Ik zucht diep van opluchting, Jannie is ook zichtbaar blij.
Wat ben ik die jonge radiologe diep dankbaar dat ze zo alert was en de embolie opmerkt en in actie kwam. Ik heb haar inmiddels een bedankje gestuurd.

 

Ze bestellen 100 injecties voor mij want ik ben er een halfjaar mee zoet. ‘Mooi’, denk ik snel, dus ik ben er over een halfjaar nog. Zo rond het middaguur mag ik mijzelf de eerste injectie toedienen en dat blijkt een fluitje van een cent.  Voortaan iedere dag om 12 uur ga ik dat doen dus, de wekker alvast maar gezet. Een nieuw ritueeltje erbij :).

 

En als iedereen weg is komt mijn emotie los, man wat ben ik blij en dankbaar, ik huil een beetje en nog een beetje harder.  Ik ben dankbaar dat de chemo aan is geslagen en nog meer dankbaar over dat alles wat ik ondersteunend en alternatief (niet in plaats van!) ben gaan doen ook blijkt te werken. Dat laatste ‘weet’ ik natuurlijk niet maar uit Henk Fransen zijn onderzoeken en ervaring blijkt dit wel. Ik ben ervan overtuigd en ga het nog een extra zetje geven.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.