De afgelopen weken - Familiewerk
22652
post-template-default,single,single-post,postid-22652,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

De afgelopen weken

Overmoedig
Donderdag 12 december (1e dag na 4e kuur) hebben we 7km gewandeld en daarna heb ik nog modder en bagger (bult aarde voor de vijver) op staan ruimen. En dat was dom, tijdens het wandelen voelde ik mijn kracht al wegzakken. En dit moest ik ’s avonds bezuren, slap als een vaatdoek en niet eens etenslust. Wel sliep ik de nacht erna als een roos. Het blijft voor mij leren om te voelen wat ik kan  en soms neemt mijn wilskracht het over.

 

Drie keer dank
Voordat we gaan slapen benoemen wij ieder drie dingen waar we de afgelopen dag dankbaar voor zijn. In het begin moesten we even zoeken maar na korte tijd blijkt er zoveel om dankbaar voor te zijn. Zelfs de zaken, gedachten, dingen, gebeurtenissen en ontmoetingen die in eerste instantie negatief lijken te zijn, blijken door het ‘om-te-denken’ dankbaarheid te brengen.
Wanneer je gaat slapen met een positief gevoel over de dag, is dat voor de kwaliteit van de slaap en voor ons hele gestel veel beter dan met het hoofd vol beelden van een bijvoorbeeld een gewelddadige film of lelijk nieuws.
En het gaat verder, na enige tijd blijkt dat we overal dankbaar voor zijn, we hoeven geen moeite meer te doen om het te benoemen. Kunnen we dan zelfs dankbaar zijn voor mijn en onze ziekte? Ja, zelfs daar voor kunnen we op een bepaalde manier dankbaar zijn.

 

Blogstilte
Soms lag ik ’s nachts na te denken over een tekst voor in deze blog. Dat hield mij uit de slaap en goed ook. Toen ik besloot om drie weken rust te pakken, was de druk over het schrijven onmiddellijk weg. Slapen als een roos, meestal zonder gedachten, wat een genot. Een goed besluit derhalve en ik weet nog niet zo goed hoe ik dat ‘straks’ ga doen.

 

Wat bedoel je…..
Broccoli wil ik zeggen, maar ik vind het woord niet. Ik zie wel een plaatje van broccoli voor me en toch ik zeg prei….
Vollenhove wil ik zeggen, maar ik vind het woord niet. Ik zie wel een plaatje van Vollenhove voor me en toch ik zeg Blokzijl…
Stift wil ik zeggen, maar ik vind het woord niet. Ik zie wel een plaatje van de stift voor me en toch zeg ik pen…

Het vreemde is dat ik denk dat ik het goede woord heb uitgesproken, het andere woord dringt niet eens tot mij door. Pas als de ander vraagt wat ik bedoel of zegt dat ze mij niet snapt, word ik wat meer helder. Maar ik besef ook dan nog niet dat ik een ander woord heb uitgesproken. Rare gewaarwording en het irriteert mij, boos! ‘Chemobrein’, zegt de oncoloog.

 

Sauna
Gebruik van sauna is een heel goede ondersteuning tijdens een chemokuur om te ontgiften, zo lees ik op internet. Ik word enthousiast en het vooruitzicht om weer lekker warm te worden en te zweten verheugd mij.
Al ruim drie jaar staat in één van onze schuren een 2 persoons infrarood sauna. Toen we hier gingen wonen was er geen plaats voor, aan verkoop van de sauna zijn we nooit toegekomen. Eigenlijk maar goed ook, nu kunnen we het ding boven weer neerzetten. Met onze oudste zoon alles naar boven gesjouwd en daarbij hijgde ik als een paard (ik weet nu waarom, zie 23 december), sauna in elkaar gezet, schoongemaakt en aangesloten. Alles werkt nog.
De volgende dag ga ik sinds jaren weer in de sauna en verheug me erop. Na 10 minuten merk ik een schrijnend gevoel op onder mijn rechter sleutelbeen. Daar zit sinds een paar maanden een onderhuids infuus en daar ergens gebeurt iets. Teleurgesteld stap ik uit de cabine.
Een paar dagen later spreken we mijn oncoloog en ik vraag hem dan of ik in een sauna mag. ‘NEE,’ zegt ie resoluut. ‘Door de chemokuur wordt je huid dunner en het wordt meer en meer een babyhuidje, en een babyhuid verbrand heel snel, dus niet doen!’ ‘Straks in de zomer,’ vertelt ie verder, ‘moet je een grote pet of hoed op en bedekkende kleding gebruiken om je huid te beschermen.’

 

Mijn vlekje
Wat gebeurt er bij jou als je het woord ‘kanker’ hoort…….?

Bij mij ontstaat onmiddellijk een associatie met dood, zwart, pijn, lijden, afscheid, ziek, ellende en verdriet. En woorden leiden naar gevoelens en soms emotie. De gevoelens die opkomen bij bovenstaande woorden zijn niet helpend voor mij.
Ik ben ervan overtuigd dat een lelijk woord als kanker direct een negatieve invloed heeft op mij als patiënt maar ook bij anderen.

Wij noemen het inmiddels ‘een vlekje’. Deze term roept een andere beleving bij mij op, minder zwaar en met een eigen invloed om er iets aan te doen, zelfs de slogan ‘even een vlekje wegwerken’ 😉 uit een reclame komt dan bij mij op. En dit maakt het een stuk lichter.
Ik steek hiermee niet mijn hoofd in het zand om ‘het’ te ontkennen, ik weet dat het er zit. Maar alle beetjes positief zijn helpt.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.