03:12 - Familiewerk
22625
post-template-default,single,single-post,postid-22625,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

03:12

03:12 Is het volgens het display van mijn horloge. Ik ben klaarwakker en alert, geen idee waarom, ik voel me oké. Toch maar even plassen dan kan ik straks misschien wat langer liggen. Terug in bed begint het piekeren. Ik denk aan mijn haar, tijdens het douchen merk ik de laatste dagen dat mijn haar loslaat. In het ziekenhuis zeiden ze bij start van de kuur; ‘nee, je haar valt niet uit, dat kan niet van deze kuren.’  Ik denk aan Jannie die het, tijdens haar ziekte, verschrikkelijk vond om kaal te worden en een haarwerk ging dragen. Ik heb met mijn eigen kale hoofd niet zo’n probleem. En ik laat de gedachte aan de markante ‘kop’ van mijn opa maar varen, lang heb ik gehoopt dat ik ook zo’n kop zou krijgen, prachtig.
En dan begin ik plots te huilen, onbedaarlijk te huilen. Ik ben zat van alles, moe en zat. Jannie wordt wakker en onze handen vinden elkaar. Een tijdje liggen we zo. Als ik rustiger word, komt de slaap voor beiden gelukkig ook weer.

’s Morgens word ik wakker met mist rondom het huis. Ik doe mijn nieuwe ochtendrituelen. De dag verloopt vredig en kabbelend op een manier die we hebben leren kennen en waarderen. Gespreksstof voldoende vandaag.

 

 

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.