Kit-randje - Familiewerk
22545
post-template-default,single,single-post,postid-22545,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Kit-randje

Je kent ze vast wel in je eigen huis, van die kleine klusjes die je ooit nog eens moet doen. Een loszittend haakje, de deurkruk die net niet mooi sluit, een behangstukje dat los hangt of een druppende kraan. Nou, bij ons is één van die dingen een randje kit langs de plint en deurkozijn in onze slaapkamer dat nog moest gebeuren. Vandaag voelde ik mij bij het opstaan prima en in de loop van de ochtend dacht ik dat kitrandje maar eens even te gaan doen.

 

Oude broek en t-shirt aan, er is kit voldoende en met een paar andere dingen vol goede moed naar boven om het te fiksen. Boven mis ik de kitspuit, best essentieel voor dit klusje. Oké, naar beneden, jas aan (ik krijg het snel koud), schuur in en met kitspuit terug naar boven. Verhip, het tuitje zit vol met oude kit. Shit, naar beneden, jas aan, schuur in en gelukkig liggen er nog een paar ongebruikte tuitjes. Weer boven moet uiteraard het tuitje nog schuin afgesneden worden, je raadt het al, mijn stanleymes ligt in de schuur, dus weer trap af en op.
Koker in de kitspuit en ik houd de koker tegen de plint aan…. en dan gebibber, mijn handen beven. Ik word moedeloos en kan wel janken.

Op één of andere manier vind ik mijn resetknop en bedenk dat ik het ook heel rustig aan kan doen, stukje bij stukje. Niemand die mij ziet nu. Ik heb alle tijd voor deze klus en als deze gedachte in mij opkomt moet ik lachen; ‘alle tijd, mwah.’
Na een poosje zit de kitrand erop, zowel langs de plint als langs het kozijn en netjes ook.  Dik tevreden ben ik.

 

Als Jannie thuis komt en ik mijn verhaal doe, huil ik alsnog, ik voel me machteloos. Voortdurend aanpassen, mijn en onze verwachting bijstellen, doen wat kan en vooral geen haast hebben. Ik blijf leren.

 

 

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.