Mooi man! - Familiewerk
22476
post-template-default,single,single-post,postid-22476,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Mooi man!

Toen Jannie in 2018 regelmatig op de dagverpleging kwam voor haar behandeling van borstkanker, lag op het bed naast haar een oudere man die hetzelfde tijdschema had. Wij zagen elkaar aldus om de paar weken en snel bouwde zich een band tussen ons. De man kwam om de paar weken voor een paar zakken nieuw bloed en lag een lange dag, meestal alleen, op bed. Tijdens een gesprek zei ie; ‘ik vind dit allemaal mooi man!’ En hij keek met een glimlach om zich heen.
Vragende naar wat hij bedoelde, zei hij; ‘de verzorging hier, het ziekenhuis, nieuw bloed, een kroketje tussen de middag, ik vind het mooi dat dit allemaal nog kan en dat ik nog wat langer leef’.  Met zijn drieën waren we stil.

Wat een levenskunst om dat te kunnen zien en ervaren, ik vond het wonderlijk toen.

 

En bij ons doet zich nu hetzelfde voor, we zijn dankbaar voor dat wat kan: Eten samen met het gezin thuis, het bijwonen van een voetbalwedstrijd, (nog) bloeiende bloemen in onze wilde tuin. Voorheen gewoon, nu anders en intenser.
Het is bijzonder om te ervaren dat we anders dankbaar zijn voor dat wat er is, voor dat wat soms verstopt gaat achter onze waarneming, voor dat wat minder makkelijk te horen of te voelen is. Levenskunst dat is het!

 

 

 

 

Hoe het nu gaat; een nacht tussen slapen en waken in met veel gepeins, moe, ik heb nu geen pijn en heb zelfs trek om te eten. Dat is goed dus.
Straks even aan de wandel voordat de regen zich weer aandient.

 

 

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.