Zeg me dat het niet zo is... - Familiewerk
33
post-template-default,single,single-post,postid-33,single-format-audio,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Zeg me dat het niet zo is…

Bij het horen van dit liedje van Frank Boeijen huilen we een tijdje. Hij verwoordt wat we al dagen voelen en willen; “zeg me dat het niet waar is”.

We ontkennen de ellende, we doen van alles en alsof er niets is gebeurd. Realiseren we ons wel wat er gaande is? Accepteren we het wel goed of is het accepteren een tergend traag traject, iets dat tijd nodig heeft en pas heel langzaam tot het besef doordringt?
Echter, huisartsen, oncologen, verpleegkundigen en chirurgen behandelen mijn vrouw als patiënt. De familie is ongerust, vrienden komen langs en whattsapp is rood gloeiend van de lieve woorden en steun. Beseft de buitenwereld het beter dan wij?
Er zijn momenten waarop het me allemaal even te veel wordt, ik huil dan kort en kan weer verder. De meeste tijd ben ik aan het werk in de aanbouw en vliegt ook de tijd voorbij. Pas als ik het huis weer binnen ga, komt de kanker weer bij me.

We worden geleefd, geleefd door afspraken en zaken die moeten gebeuren. We lezen veel over de ziekte, over het verloop, over de verwachtingen en veel meer. We worden nog eens deskundigen, in ieder geval ervaringsdeskundigen. Tussendoor vinden we amper tijd om samen over onze ervaringen te spreken, goed in te voelen en met elkaar te delen.
Zou het daarom zijn dat dit liedje ons, ondanks de tranen, goed doet. Onze gevoelens komen naar buiten en worden doorleefd en dat is goed. We huilen en schreeuwen een poos, we lachen en zijn stil.
In een glossy lees ik een paar dagen later dat  muziek allerlei neurologische verbindingen legt en contact maakt met ons emotioneel centrum in de hersenen. Helende tonen dus en op die manier wil ik er liever naar kijken.

 

Klik op de kleine pijl, linksboven in de balk.

 

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Ga je mee vanavond
Naar ons lievelings restaurant
Een tafel voor twee
Ik heb gebeld
Ze weten ervan
En we drinken
Totdat de zon op komt
En we vergeten
De oneerlijkheid van het lot

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Kom we gaan
Trek je jas aan
Anders word het te laat
Kom eens hier, ik houd je vast, ik laat je nooit meer gaan
En ik vertel je een grap die je laat huilen van de lach
En we vergeten de blikken van de mensen in de stad

We doen net alsof het niet zo is
Alsof het niet zo is
Alsof het niet waar is

We doen net alsof ze gewoon verder leeft
Alsof ze gewoon verder leeft
Zelfs als het niet zo is

Je moet het helemaal zelf ondergaan, maar niet alleen

No Comments

Post a Comment