Berry's blog - Familiewerk
22390
home,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,page,page-id-22390,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Berry’s blog

Op deze pagina mijn relaas hoe het ons vergaat tijdens deze en laatste fase van mijn leven.

03:12

03:12 Is het volgens het display van mijn horloge. Ik ben klaarwakker en alert, geen idee waarom, ik voel me oké. Toch maar even plassen dan kan ik straks misschien wat langer liggen. Terug in bed begint het piekeren. Ik denk aan mijn haar, tijdens het douchen merk ik de laatste dagen dat mijn haar loslaat. In het ziekenhuis zeiden ze bij start van de kuur; ‘nee, je haar valt niet uit, dat kan niet van deze kuren.’  Ik denk aan Jannie die het, tijdens haar ziekte, verschrikkelijk vond om kaal te worden en een haarwerk ging dragen. Ik heb met mijn eigen kale hoofd niet zo’n probleem. En ik laat de gedachte aan de markante ‘kop’ van mijn opa maar varen, lang heb ik gehoopt dat ik ook zo’n kop zou krijgen, prachtig.
En dan begin ik plots te huilen, onbedaarlijk te huilen. Ik ben zat van alles, moe en zat. Jannie wordt wakker en onze handen vinden elkaar. Een tijdje liggen we zo. Als ik rustiger word, komt de slaap voor beiden gelukkig ook weer.

’s Morgens word ik wakker met mist rondom het huis. Ik doe mijn nieuwe ochtendrituelen. De dag verloopt vredig en kabbelend op een manier die we hebben leren kennen en waarderen. Gespreksstof voldoende vandaag.

 

 

Gaan!

Vanmorgen liet het weerbericht op onze app weten dat het over een uur mistig zou zijn. En bij iedere update bleef ie dat maar melden.  Buiten is het prachtig helder, een mooi zonnetje en weinig wind, het begint te kriebelen bij zulk mooi weer.
Om 11:00 uur zeiden we tegen elkaar, wandelen! Rugtassen gepakt, mondvoorraad erin en gaan. 9 Kilometer Pionierspad van Giethoorn tot in de polder achter Vollenhove. Een heel mooie route door de rietlanden via Dwarsgracht en via het zelfbedieningspontje over de Walengracht bij Jonen. De stralende zon, blauwe lucht, kale bomen en riet maken het plaatje af, fotogeniek. De wandeling, lange stukken hand in hand, was best makkelijk vol te houden, volgende keer maar eens 12 of 15 kilometer aanpakken, moet kunnen. Het voordeel is dat we dicht bij huis wandelen, komende route loopt door het bos bij ons dorp.

Stip op de horizon; we hebben een huisje geboekt in juni voor de hele familie en voor ons beiden in januari zodat we na een voorstelling niet naar huis hoeven te rijden. Mijn ‘emmerlijst’ is niet in beton gegoten en er komen andere wensen bij, dat voelt goed en positief.

 

 

Hoe het nu gaat; de morfine is sinds maandag gestopt en ik gebruik nu nog maar (!) drie medicijnen (was 7). Het suffe gevoel in mijn hoofd is verdwenen. Geen sticker meer op de medicijnen, dus ik mag ook weer auto rijden (hiha). Of ik dat ga doen weet ik nog niet.
Wel blijft er moe-zijn en een algeheel onbestemd gevoel. Eigenlijk prima vol te houden zo.

Muziek

Gisteravond lag ik op de bank te luisteren naar muziek van een ‘hangpan’, heerlijk ontspannend. Na een tijdje keek ik op mijn scherm en tot mijn verbazing stond daar de band ‘the rousers’ als eerste genoemd.

Vanaf midden jaren 70 was ik fan van Gruppo Sportivo en bezocht veel van hun concerten die zich voornamelijk in kleine zaaltjes/discotheken afspeelden. Toen deze groep wat bekender werd kwamen er zelfs bands in hun voorprogramma spelen. En één van die bands was ‘the rousers’. Een paar keer heb ik ze gezien en één of twee lp’s gekocht. De teksten van een paar nummers kende ik indertijd uit mijn hoofd. Ze speelden ‘new beat’, muziek geënt op de beatles en ik vond the rousers zelfs beter dan Gruppo Sportivo.

 

Het nummer dat gisteren zomaar op mijn scherm verscheen heeft de titel;    “Ain’t got no minute to loose”

Wellicht een wat zware tekst, maar dat was het juist niet, ik was even volledig terug in Amicitia in Reeuwijk Dorp. Beelden, geluiden, gevoelens, de sfeer, ik was er weer even terug op een leeftijd van een jaar of 18, 19. Wat een plezier in een paar minuten, geweldig. Hoe muziek mij in één klap weer terug bracht naar toen. Jarenlang heb ik nooit meer aan deze muziek gedacht en ik kon het toch weer woordelijk mee zingen, ontroerend.

 

 

 

Welke muziek brengt jou terug naar een ervaring die waardevol voor je is?

Haiku; wandeling

Veel is gezegd
Stap voor stap, het leven in
Verwondering, mooi

Een vette 8!

De afgelopen week voelde ik mij best oké.
De chemo was draaglijker dan de twee daarvoor en ik had geen heel sterke bijwerkingen. Woensdagochtend stond ik op en in de loop van de ochtend gaf ik mijn leven een dikke 8. Donderdag ook een prima dag. Gisteren, vrijdag,  hebben we 9 kilometer van het Pionierspad gewandeld tussen Onna en Giethoorn door de Wieden. Het laatste stuk in volle laagstaande zon, prima te doen en genieten deden we. De wandeling afgesloten met heerlijke bitterballen (!) met voor mij een rivella in plaats van alcohol.
Vanmorgen voelde ik mij na de nachtrust wederom goed en heb ik een paar klusjes aangepakt, een nieuwe to-do (zonder haast) lijst gemaakt en mezelf verwend met een cadeau. Al lang geniet ik van de klanken van een tong-drum en was hiervoor aan het sparen om te gaan gebruiken in de praktijk. De tong-drum heb ik vanmorgen besteld en zie er naar uit om deze naast de drum en djembe te bespelen, zin in!

 

Haiku; auto

Automobiel, vrij
Twijfel, gevaarlijk, besluit
Weg autonomie

Doe maar niet meer

Van huis naar werk en weer terug heb ik honderdduizenden kilometers afgelegd. En met uitzondering van één ongeval in mijn ‘Eelde tijd’ (’88) heb ik schadevrij kunnen rijden.
En wat mis ik dat autorijden, blijkbaar is het een deel van mijn leven geworden. Een muziekje op, een mantra of de laatste jaren een luisterboek deden de kilometers als vanzelf verdwijnen.

Afgelopen weekend wilde ik nog eens rijden en omdat onze zoon in Lemmer moest voetballen vonden we dat een mooi ritje. Na eerst wat pech in verband met een lege accu toch op weg naar Lemmer. Daar moeten we stoppen voor een verkeerslicht en wij staan als eerste opgesteld en ik wacht op groen. Als dat oplicht rij ik op en van linksvoor wil een bus mijn weg kruisen, ik ga voor de bus langs rechtdoor. Als ik in de spiegel kijk zie ik dat andere auto’s nog gewoon staan te wachten, er rijden ook geen anderen met ons op. Verrek, ik keek naar een verkeerslicht 50 meter verder en niet naar het licht waar ik stond.

Op de terugweg rij ik weer en op een kort stukje snelweg neem ik waar dat ik over de streep van de vluchtstrook heen ga, ik zie het maar het besef en de actie om te corrigeren komt een fractie later, dit is raar!
Dan rijden we op op een lange polderweg met een afslag naar rechts. Voor ons rijdt maar één auto. We naderen de T-splitsing en onze voorligger remt ineens, de chauffeur geeft voorrang aan een forse trekker die vanaf de andere kant de afslag in wil. Ik zie het en wederom komt de reactie later op gang dan zou moeten, er gebeurt gelukkig niets, op korte afstand sta ik stil achter mijn voorganger.

En dan voel ik mij boos worden, wat een stommiteit om zomaar te remmen, om voorrang te geven daar waar het niet hoeft en mij daardoor in de war te brengen. K! Ik toeter en in de auto voor mij gaan de handen omhoog, als de trekker weg is, trek ik fel op en haal al snijdend de auto in en weg ben ik.
Ik voel Jannie en Matthijs naar mij kijken, ik kijk Jannie aan en die heeft grote ogen van verbazing.

 

Thuis hebben we het er nog eens over, blijkbaar is mijn incasseringsvermogen en veerkracht aan het inboeten.
Voor mij is het echter meer dan dit ontdek ik tijdens een slapeloos stuk in de nacht. Ik was boos op mijzelf omdat ik boos werd op een ander. Dat kan toch niet, ik boos worden op mijzelf, daar mag ik mij onderhand wel van bewust zijn. Met al die trainingen en ontwikkelingen. Een soort dubbele afwijzing van mijzelf….  Langzaam komt de slaap weer terug. En ohja, het rijden heb ik nu maar afgezworen, de waarschuwing op de medicijnen ‘kan het reactievermogen beïnvloeden’ begrijp ik nu als geen ander.

 

 

Ik zit weer

Op dit moment is het maandag de 25e en zit ik in de stoel voor de derde chemo kuur. Ik voel mij goed en alle bloedwaarden zijn vooruit gegaan. Jannie zit tegenover mij een leest een tijdschrift, wij luisteren naar de evergreen Top1000 op radio 5, mooi!

We zitten in een soort cabine, redelijk privé. Om ons heen lopen verzorgers, bezoekers en andere patiënten heen en weer. De sfeer is ondanks alles ontspannen en zelfs levendig 🍀.

 

En dan merk ik iets vreemds en bizars op.  Er zijn hier aparte toiletten voor bezoekers en oncologie patiënten. De afvalstoffen vanuit het patiënten toilet worden als chemisch afval behandeld en vernietigd. Goed geregeld dacht ik eerst. Echter, veel van ons gaan gewoon naar huis en daar is uiteraard geen aparte afvoer. Alle stoffen komen in het riool en dan in een zuiveringsinstallatie terecht.

Nu naar onze polder. Er ligt bij ons geen riool netwerk. Onze afvalstoffen van toilet, wasmachine en douche komen in een put terecht die ergens in de tuin ligt. Het idee is dat er in de put een bio-proces plaats vindt dat zichzelf in stand houdt. Het daarbij vrijkomende en overblijvende ‘water’ wordt afgevoerd naar het slootje aan de weg. Het slootje mond uit in een tocht.

 

De fruittelers, boeren en particulieren om ons heen gebruiken water uit de tocht voor bevloeiing en besproeiing van de fruitbomen, akkers en (volks)tuintje.

En zo komen chemische afval stoffen weer in de voedselketen terecht. Het moet anders, bewuster.

 

 

Haiku; hulp

Help, er komt hulp aan
Toezien, dankbaar, pijnlijk lief
Knuffel, traan, tot ooit

Twee gouden dagen

Goudendag, donderdag 21 november

Al weken ligt hier zo’n 22 kuub aarde om in de vijver gestort te worden, we zijn al tijden zat van die troebele bak water. Maar ja, ik krijg het nu niet meer voor elkaar om die bult weg te kruien. En om hulp vragen, tja… altijd lastig, hoe doe ik dat? De oplossing komt vanzelf met het bezoek van Rutger die namens de collega’s een prachtige bos zijdebloemen komt brengen. Hij ziet de bult aarde en zegt; ‘dat regel ik’.

 

Op deze dag verschijnen er 9 collega’s die gezamenlijk de bult aarde te lijf gaan. In een flink aantal uren is het karwei geslecht en  is er van een vijver niets meer terug te vinden. Rijplaten, kruiwagens en scheppen worden schoon gemaakt en opgeruimd.
En ik? Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik loop wat naar buiten, maak een praatje, krijg het koud en ga weer naar binnen. Binnen blijf ik maar wat heen en weer drentelen, zet koffie en ben verheugd als de groep in ploegjes even komt koffiedrinken en opwarmen. Stilletjes geniet ik van de opmerkingen over de rust, de ruimte, de stilte, de rijafstand naar Schiphol en ons plekje. Heerlijk ook om weer eens een praatje over het werk te maken, uiteraard praten we af en toe ook over mijn ziekte. Het is goed.
Wanneer iedereen weg is en ik een rondje door de tuin maakt overvalt me de warmte van deze actie, hulp van alle kanten. Dankbaarheid is wat ik voel.
Rutger, Ton, Bart, Remco, Alexander (jr.), Jeroen, Remco, Royce, Steven, dank! Buren en Peter dank voor de kruiwagens en rijplaten. De tuin is ongeschonden gebleven.

 

Goudendag, vrijdag 22 november

Vandaag zijn we zijn gestart met het Pionierspad. Het zonnetje schijnt, matige wind en temperatuur is oké, alle lichten op groen dus. Vanzelfsprekend lopen we een veel kortere afstand dan we gewend waren maar wat is het fijn weer om dit te doen. We beginnen in Steenwijk en onze zoon heeft de auto 6.5 km verder op de route geparkeerd (hij fietst terug via Giethoorn, Dwarsgracht en Kalenberg). Het wandelen gaat prima, ik merk uiteraard dat het mij kracht kost en neem mij voor om morgen wat extra te eten. Veel eerder dan gedacht zien we de auto staan en ik denk dan dat ik wel verder zou kunnen, 9 km is wel haalbaar. En toch ben ik blij als ik in de auto zit, het is voldoende.