Berry's blog - Familiewerk
22390
home,page-template,page-template-blog-large-image-whole-post,page-template-blog-large-image-whole-post-php,page,page-id-22390,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-4.7,wpb-js-composer js-comp-ver-5.7,vc_responsive

Berry’s blog

Op deze pagina mijn relaas hoe het ons vergaat tijdens deze en laatste fase van mijn leven.

Emmerlijst

Een vraag die ik gesteld kreeg, vlak nadat de diagnose gesteld werd; ‘heb je een bucketlist?’

Een mooi vraag maar aan een lijst of activiteiten had ik tot aan dat moment niet aan gedacht, daar was het akelige nieuws nog te vers voor. De emoties hadden de overhand en van helder nadenken was helemaal geen sprake. Ik had veel sneller een ‘fuckitlist’ over van alles en nog wat.
In de weken erna moest ik toch regelmatig aan deze vraag denken. Er was niks, het was gewoon leeg en toch bleef de vraag mij achtervolgen. Moet het, perse nog iets ondernemen, moet ik nog een doel hebben? Geen idee, ik wilde gewoon niks.

 

En toch komen er langzamerhand een paar dingen bovendrijven die ik nog zou willen en ik ben ontroerd als ik er aan denk dat ze nog waarheid zouden kunnen worden. Het gaat dan vooral om dingen samen doen.

 

Een concert bijwonen van André Rieu. Meedoen met een hele grote ‘drumcirkel’, een paar jaar geleden maakte ik uit een essenstam een hele mooie en forse drum en heb een paar keer aan een ‘drumcirkel’ meegedaan, geweldig!
Een midweek of lang weekend verblijf met het gezin en aanhang in een groot vakantiehuis, samen koken en samen-zijn. Het wandelen van de LAW ‘het Pionierspad’ (Steenwijk, Muiderberg, 217km). Deze wandeling heb ik ooit alleen gedaan en nu wil ik deze graag met Jannie afleggen in vanzelfsprekend wat kortere etappes. Bijwonen van een taptoe. Nog een keertje een heel mooie rode wijn drinken (Amarone, big red)  met een flinke portie bitterballen erbij en in het voorjaar een vliegreisje naar de Peloponnesos in Griekenland of omgeving Malaga in Spanje.

 

Ik heb nog geen tijd om dood te gaan, zoals je ziet. Dus de koe maar bij de horens gevat en dingen uitgevoerd, stippen op de horizon!

Voor het bijwonen van het concert van Rieu hebben we inmiddels kaarten gereserveerd, de drumcirkel doe ik al op 17 november bij ons in de buurt (groot!) en het eerste deel van de wandelroute ligt klaar.

 

 

 

 

 

 

 

Haiku; het stroomt

Het vernielt, het heelt
Twee werelden bij elkaar
Ik weet wat ik kies

Mijn lijf

Aan het uitblijven van mijn blog valt wellicht af te leiden dat de afgelopen dagen nogal intensief waren. En dat is ook zo…..maandag en dinsdag, de 1e twee dagen van de 2e chemokuur vielen nog wel mee. Ik kon gewoon eten, had zelfs veel trek en ik voelde me wel brak en moe maar dat was te doen.
Woensdag en donderdag waren heftiger dan tijdens de vorige keer, totaal geen eetlust en zwak en misselijk. Doordat ik nauwelijks eet of weet binnen te houden zakt mijn gewicht verder weg.
Vandaag begon na een merkwaardige nacht met allerlei korte dromen, redelijk goed, ik voelde me fitter dan gister en wilde wel een en ander eten. Maar direct na het ‘medicijnen rondje’ in ochtend werd het alweer lastiger.  Ik hoop maar dat het avondeten beter gaat.
Vanmiddag fijn bezoek gehad van twee collega’s en een kort deel van het gesprek over mijn werk deed mij verrassend goed. Wat een pracht baan heb ik!

 

 

‘Mijn lijf’, staat er als titel boven deze blog. ‘Mijn’ zegt dat het van mij is, mijn eigendom, mijn bezit. Maar wanneer het lijf echt van mij zou zijn dan zou ik deze ellende niet laten gebeuren. Ik bedoel hier dat ik mij dan niet ziek zou laten maken door ‘iets’. Ik zou het uiteraard niet toestaan.  En nu ik ziek ben ontdek ik, nog sterker dan eerst, dat ik niet eens zoveel invloed heb op alles wat er van binnenin mijn lijf gebeurt. Het gebeurt gewoon. Ik heb wel enige invloed op mijn lichaam, maar geen zeggenschap.

En wat is eigenlijk wel van mij? Mijn gedachten? Mijn bezit? Mijn vrouw of kinderen? Mijn gevoel? Vrienden?

 

 

Nu ik bovenstaande teruglees knaagt er iets in mij. Iets klopt er niet aan bovenstaande tekst, het is rationeel bedacht en getypt. Ik weet niet goed wat en type mijn gedachten even door.
Hoe zou het zijn als we WEL alle invloed hebben op ons gehele welzijn. Dat ik en jullie volledig en diep bewust zijn over alles wat we doen, hoe we leven, wat we eten en hoe we ons lijf en psyche in goede conditie kunnen houden. Hou zou het zijn als we instaat zijn om onszelf volledig te volgen om te doen wat goed voor ons is. Zouden we dan niet een slag kunnen maken in onze levensstijl en levenspeil?
Misschien kunnen we dat (nog) niet of niet meer.

 

 

Best goed

Eten als een dijker, de laatste week. Als een dijker is een beetje overdreven maar ik heb veel trek, ook tussendoor. En dat is niet raar want mijn lichaam vraagt om voedsel, de ziekte en chemo vragen om veel energie blijkbaar.
Ik voel wel dat ik aan kracht aan het inboeten ben, een kleine krachtinspanning als bijvoorbeeld een ladder sjouwen wordt al lastig. En dat ik klusjes niet meer kan maakt mij onmachtig, boos ook en verdrietig. Het gebeurt gewoon.

Inmiddels is mijn gewicht gezakt naar net onder de 85 kg. Mooi onder mijn streefgewicht van 86 kg, dat ik maar niet wist te bereiken :). Nu moet ik het juist andersom doen, aankomen, meer en meer eten, veel eiwit en calorieën.

De meeste tijd voel ik me best oké, de pijnstillers doen hun werk goed en wat rest is een vage aanwezige druk in de buikstreek en moe-zijn. De dagen gaan merkwaardig genoeg heel vlot om, met bezoek, telefoontjes, van alles regelen, opruimen,  fijne gesprekken en zo mogelijk elke dag een flinke tijd naar buiten.

Morgen start de volgende drie-daagse chemo in Heerenveen, we rijden heen weer en kunnen gewoon thuis slapen.

 

 

Haiku; ont-moeten



Alles mag gezegd
Intiem gesprek, waar gevoeld
Echtheid wordt gezien

 

Haiku; ruimte

Opruimen, weg doen
Soms een strijd, vaker nog winst
Los en vasthouden

Ontspullen

Toen we in 2016 naar deze plek verhuisden hebben we al veel weggedaan, weggegeven en soms verkocht. We gingen tenslotte wat kleiner wonen en we konden niet anders dan wegdoen.

En nu we gedwongen worden om anders naar de toekomst te kijken blijkt dat er nog veel meer is waar we afstand van kunnen doen. Opruimen is een stressreactie om iets om handen te hebben en om niet voortdurend te denken en te praten over het onvermijdelijke. We gaan het dit zeker niet uit de weg en praten er gezamenlijk over, met de kinderen en met de mensen die op bezoek komen. Maar  een nieuw doel is prettig om zinnen te verzetten en geeft zin.

We ruimen wederom op dus, dozen vol met goede spullen zijn naar de kringloop gebracht, weg ermee. En nog makkelijker dan een paar jaar geleden kunnen we er nu afstand van nemen, wat heeft een mens toch veel overbodige spullen. Veel gaat door onze handen, soms met een herinnering maar meer nog met verbazing over het feit dat we niet eens beseften dat we het in bezit hadden. Met name veel gelezen boeken en soms zelfs ongelezen boeken. Opruimen blijkt letterlijk en figuurlijk ruimte te geven. Het doet ons goed.

 

Hoe het nu gaat; redelijk goed vandaag. Gisternacht geweldig geslapen, geen centje pijn en toen ik om zeven uur wakker werd, scande ik verbaast mijn lichaam, niets te voelen, alles prima. Lekker hoor. En zoals het dan gaat komen er ook weer mindere tijden, ’s middags pijn rechts in de buikstreek en weinig anders kunnen doen dan op de bank liggen.
Vannacht heel kort geslapen, ik kan alleen op de rug liggen en dat went maar lastig, bovendien droom ik dan snel en onrustig.
Vandaag echter had ik weinig tot geen pijn en zelfs heb ik wat lichte tuinwerkzaamheden kunnen doen. Jannie krijgt last van haar rug, stress zal daaraan ten grondslag liggen. Maar ook voor haar verder vandaag prima. We proberen elke dag een stuk te wandelen en om alles een plaats te geven, iets dat blijft terug komen.

Haiku; oneerlijk

Oneerlijk, huilt ze
Waarom jij en niet ik nu
Het is moeder, leef!

 

Mooi man!

Toen Jannie in 2018 regelmatig op de dagverpleging kwam voor haar behandeling van borstkanker, lag op het bed naast haar een oudere man die hetzelfde tijdschema had. Wij zagen elkaar aldus om de paar weken en snel bouwde zich een band tussen ons. De man kwam om de paar weken voor een paar zakken nieuw bloed en lag een lange dag, meestal alleen, op bed. Tijdens een gesprek zei ie; ‘ik vind dit allemaal mooi man!’ En hij keek met een glimlach om zich heen.
Vragende naar wat hij bedoelde, zei hij; ‘de verzorging hier, het ziekenhuis, nieuw bloed, een kroketje tussen de middag, ik vind het mooi dat dit allemaal nog kan en dat ik nog wat langer leef’.  Met zijn drieën waren we stil.

Wat een levenskunst om dat te kunnen zien en ervaren, ik vond het wonderlijk toen.

 

En bij ons doet zich nu hetzelfde voor, we zijn dankbaar voor dat wat kan: Eten samen met het gezin thuis, het bijwonen van een voetbalwedstrijd, (nog) bloeiende bloemen in onze wilde tuin. Voorheen gewoon, nu anders en intenser.
Het is bijzonder om te ervaren dat we anders dankbaar zijn voor dat wat er is, voor dat wat soms verstopt gaat achter onze waarneming, voor dat wat minder makkelijk te horen of te voelen is. Levenskunst dat is het!

 

 

 

 

Hoe het nu gaat; een nacht tussen slapen en waken in met veel gepeins, moe, ik heb nu geen pijn en heb zelfs trek om te eten. Dat is goed dus.
Straks even aan de wandel voordat de regen zich weer aandient.

 

 

Haiku; dankbaar

Voor die dingen dank
's Avonds voordat de nacht komt
Liefde en warmte