Wereld model

Ken je dat, dat je net wat langer naar een foto staart dan naar andere foto’s? Alsof iets aan je trekt, je blijft er in hangen.
Wellicht ken je dit, net als ik, van de foto van het ‘napalm meisje’ Kim Phuc wegrennend uit haar Vietnamese dorp in 1972 en ook van de foto van de Afghaanse vrouw, wereldwijd bekend als het ‘meisje met de groene ogen’.
Foto’s die betoveren, die mij doen voelen dat er een verhaal is, een levensverhaal achter de foto, achter het gezicht, de mens vertelt een verhaal.
Zo verging het mij ook op de imposante fototentoonstelling van Lieve Blancquaert genaamd Birthday in Zutphen.

…… de donkere vrouw lijkt los te komen van haar omgeving, haar baby ligt op schoot, gewikkeld in doeken. De vrouw staart met opengesperde bruine ogen over de baby heen met haar hoofd licht schuin naar beneden gericht, de baby grijpt in het luchtledige ….
Ja, naar wat staart de vrouw eigenlijk…, wat ziet ze, wat denkt ze. Haar toekomst, de toekomst van haar baby, van haar land? Denkt ze over haar partner, de vader. Is er pijn, is er verstopte vreugde? Ik huiver licht bij dit beeld, komt dit door mijn beeld van haar wereld, van wat ik denk dat goed of fout is, doordat ik denk dat ze nagenoeg kansloos is? ‘Eenzaamheid’ dat is wat resoneert in mijn hoofd, eenzaam en ik voel mij er ook schuldig bij.

Binnen NLP is ‘ieder heeft een eigen model van de wereld’ een veel gehanteerd begrip, een zogenoemde vooronderstelling. Tijdens deze tentoonstelling en bij deze foto ervaar ik hoe beperkt mijn model van de wereld echt is. Van de ‘bevallingenwereld en kansen van baby’s en mensen weet ik niets, geen idee hoe deze vrouwen (en vaders) tegen hun wereld aankijken.
Als ik er iets uit leer dan is het wel hoe nuttig de vooronderstelling ‘model van de wereld’ kan zijn, de vooronderstelling doet mij beseffen dat ik terughoudend mag zijn met mijn mening, mijn gedachten en zelfs mijn gevoelens als het gaat om contacten met of begeleiden van mensen. ‘Benader een ander alsof hij is zoals hij bedoeld is te zijn’, hoorde ik gisteren. En deze uitspraak vind ik zo mooi.

In de tentoonstelling zie ik letterlijk en figuurlijk modellen van onze wereld. Een realistische kijk op de wereld zoals wij die geschapen hebben en in ondanks alle goede wil in stand weten te houden.
Mijn ogen zijn door de ogen van Lieve een klein stukje verder open gegaan.

Quote uit het fotoboek ‘birthday’. “Waar en hoe een kind wordt geboren, is als een spiegel van de maatschappij. Je verdere leven lijkt helemaal uitgestippeld door die paar vierkante meter waar je moeder je op de wereld zet. In de baarmoeder is er geen ruimte voor uiterlijk vertoon. Arm, rijk, zwart, blank, gelovig of ongelovig…ieder kind begint met dezelfde eerste schreeuw. Dat moment duurt niet langer dan een fractie van een seconde. Nadien zijn we allemaal anders. De eerste aanraking, de eerste wikkelband die je om je heen krijgt is tekenend voor de rest van je bestaan.”