Steencirkel

Wat heb je toch met stenen?

Stenen zijn dood, koud en hard zou ik een paar jaar geleden geleden hebben gezegd. De boer wil ze niet en een ander wil er mee bouwen. En dit ‘gevoel’ over stenen is rap veranderd na een paar ervaringen.
Vorig jaar zomer deed ik een hunebed wandeling met Johan de ‘hunebed-wandelaar’ Wieberdink in Drenthe,  ik begon er nogal sceptisch aan.

We starten een kennismaking bij het kampvuur op het terrein van Instituut Mirre in Valthe en doen een voorstel rondje. Johan is de kenner en Marjolein begeleidt hem in de rol van heks (?).
Bij het eerste hunebed (de tweeling) vlak bij Mirre doe ik mijn handen gekruist voor de borst en voel verdriet opkomen. Marjolein, die dit signaleert, neemt mij mee naar een ligplaats op de steen van ‘dood en wedergeboorte’. Dan vloeien er bij mij tranen, en niet zo weinig ook. Ik moet huilen en huilen en met horten en stoten komt er allerlei verdriet te voorschijn. Later vraag ik mij af of dit van mij is of zijn het de tranen van mijn voorouders of willekeurige voorouders? Het lucht in ieder geval enorm op. Ik ben verwonderd. Ook blijk ik instaat om te draaien met een pendel, de pendel die ik krijg draait snel grote rondjes. Later probeer ik het nog een keer en dan lukt het weer. Wederom ben ik verwonderd en vraag mij af of ik het draaien kan sturen. Nou dat kan dus ook zo blijkt later die dag.
Bij de afsluiting zegt Marjolein dat ik in ‘de transformatie’ zit. Een heerlijke ont-dekking.

Later ben ik nog één keer alleen naar dit hunebed geweest. Er is een neutraal gevoel, geen bijzondere ervaringen. De pendel (mijn kettinkje) draait maar ik kan niet goed onderscheid maken tussen mijn intentie of een bewegen van buitenaf.

En tijdens onze vakantie in Marokko, in het voorjaar van 2016, lees ik over een steencirkel bij Msoura zo’n 30 kilometer van Asilah. Het plaatsje Asilah ligt  op onze route en we besluiten de steencirkel op te gaan zoeken. We komen langs kleine dorpjes en worden nagestaard, ergens langs de kant van de weg liggen lange stenen maar dit feit dringt niet tot ons door. We dwalen en dwalen en na een half uur vragen en zoeken, ‘het moet hier toch ergens zijn’, keren we om en zoeken de route maar weer op. En daar waar de grote lange stenen liggen is ook de steencirkel te ontdekken. Keurig achter hekwerk, er is een ‘bewaker’ of een ‘guard’, van enige officiële ingang is niets te ontdekken. We kunnen overal over heen wandelen en we vragen ons af of ze hier in Marokko het cultuur- en historische belang van de cirkel inzien, het lijkt van niet. Andere ‘goden’ dan de profeet is bij veel gelovigen in het huidige Marokko niet bespreekbaar. En dan vind ik het wederom jammer dat ik de taal niet goed beheers, in ieder geval in deze streek is er een tijd geweest (misschien nu nog) dat er meer goden in het leven een rol speelde.

Volgens de legende is de cirkel aangelegd door de reus Antaios (Änti in het Berbers) en hij was zowel bij de Grieken, de Romeinen en en Berbers een mythologische held. Wat een wereld van verbinding hier, bijzonder! Änti was onoverwinnelijk en haalde de kracht voor zijn lichaam uit de aarde, hij was beschermer van het Berbervolk. Volgens de overlevering ligt hij begraven in Msoura (Mzoura) in deze enorm cirkel.
De cirkel is nog duidelijk te zien met een enkele hoge rechtopstaande steen, de stenen die langs de weg liggen horen hier dus ook te staan. Onbegrijpelijk hoe deze rechtop gezet zijn en nog staan, tenzij een reus…..

En dan sta ik even stil en overdenk dat er veel meer van deze mystieke steencirkels in de wereld zijn, dat deze een vaak religieuze betekenis hadden bij vele rituelen. En dat ontroert mij, er zit energie in deze stenen en zal steeds vaker ‘stenen’ gaan gebruiken bij mijn werk. Op een bepaalde manier zit er leven in deze stenen, al is het alleen al de energie die om en nabij de stenen heeft bewogen.