‘Mijn buurvrouw’

Een mooi mens, een mooie vrouw, met passie en een missie. Dat is de oprichtster en initiatiefneemster van stichting La Vecina ‘de buurvrouw’ in Cartagena Colombia. Ik leerde haar een paar jaar geleden kennen tijdens een familieopstelling.
Ik werd geraakt door haar verhaal en besloot mijn bijdrage te leveren in de vorm van financiële ondersteuning.  Van de opbrengsten van mijn coaching gaat  ging jaarlijks een percentage naar bovenstaande stichting.
Toen ik begin januari mijn bijdrage over had gemaakt, stuurde ik haar een bericht en per kerende post kreeg ik van haar antwoord en ik schrok.
Door de toenemende onveiligheid in de wijk waar haar opvang gevestigd was (2 moorden en zwaar geweld binnen korte tijd) heeft ze al een half jaar geleden besloten om met haar staf voor hun eigen veiligheid de opvang te verlaten. Na vele jaren ziel en zaligheid besteed te hebben aan de kinderen van de achterstandswijk moet dit een haast onmogelijke beweging voor haar zijn geweest.  Om voor haar onduidelijke redenen werd ze daarop uit haar eigen stichting gezet en contact is er nu nauwelijks meer.

Dan spring ik nu naar Marokko, begin 2016. Wij bezochten daar een kindertehuis waar pleegkinderen van onze (schoon)zus en zwager verblijven omdat zij, pleegouders, in 2010 uit Marokko verbannen werden. Bij het overhandigen van 15 doosjes aspirine pakte de directrice er eerst 3 van af en deed deze in haar eigen tas; “for my family”, voegde ze er aan toe. Wij, met onze andere normen en waarden, keken verbijsterd toe.
Met een enorm vertrouwen ging ik er en ga ik er van uit dat van mijn donaties er ook een deel(tje) bij de kinderen van onze wereld terecht komt. Het is wat het is.
En dat vertrouwen is er ook als het gaat om het geld, van jou en mij, dat bestemd is voor de kinderen in Cartagena.

Verdere donaties aan de stichting ‘La Vecina’ zal ik niet meer doen. ‘Mijn buurvrouw’ heeft in een ander land een nieuwe start gemaakt en ik wacht haar berichten met belangstelling af.