Glimlach

Bij het verlaten van Marokko is er nogal wat controle, veel beambten die paspoort, ingevulde uitreiskaart en boardingpass willen zien. Één van de beambten zit samen met een collega in een hokje en wanneer ik aan de beurt ben stap ik naar voren. Ondoorgrondelijke donkere ogen boven een evenzo donkere snor kijken mij aan. De man van middelbare leeftijd kijkt beurtelings van zijn scherm naar mijn paspoort en kaartje, bladert en voert wat in, kijkt nog een keer, geeft een paar stempels en dan spreekt hij een paar woorden tegen mij. Zijn gezicht klaart op en hij glimlacht breed uit, hij wijst op mijn paspoort en wijst dan een paar keer naar naar zichzelf en naar mij. Ik begin te glimlachen maar waarom weet ik niet. Ik ben totaal verrast en snap zijn bedoeling niet. Ik begrijp wel dat ik door kan lopen, ik kijk nog even om en zie dat de man alweer bezig is met de volgende reiziger.

Een stuk verder ben ik als ik hem plots snap, hij zei; “same…, same date.” En, zo herinner ik mij nu, hij wees daarbij al tikkend met zijn vinger in het paspoort op mijn geboortedatum. Ah, we zijn dus geboren op dezelfde dag, 20 april 1960. Wat hebben wij nog meer gemeen, denk ik. Ik heb mijn leven tot nu toe doorgebracht op het Europees vasteland en hij zijn hele leven misschien wel op het Afrikaans contingent. Zou ie ook vader zijn, zou ie worstelen met dezelfde vragen als ik, is ie gelovig, waar staat hij voor en hoe ziet zijn gezin eruit? Waar is ie eigenlijk geboren en hoe vergaat het hem in dit leven. Goh, wat zou ik die man graag leren kennen, ik ben nieuwsgierig geworden.

Wat worden duizenden kilometers afstand, culturele verschillen en taalbarrières toch snel geslecht door een eenvoudige glimlach, een gebaar van verbinding.