De oversteek

Deze blog is verschenen in Coachlink magazine nr 3, juni 2015 Bakker, Berry_Artikel Durven bewegen (pdf)  een site voor en door coaches. Coachlink

Uit een opstelling; “en dan sta ik in de mannengroep en wordt aan ons gevraagd om, als dat zo voelt, een beweging in te zetten. En dat gevoel is er direct, ik stap achteruit uit de groep en loop in vlotte pas naar de vrouwen. Waarom? Geen idee. Omdat het zo voelt. Halverwege word ik een halt toegeroepen door de begeleiding en krijg ik de vraag of ik nog twijfels heb. “Nee, mijn streven om naar de vrouwen te bewegen is nog even sterk”. De vrouwen zeggen desgevraagd dat ik van harte welkom ben. En de mannen? Een enkeling reageert niet begrijpend, een ander neutraal en ik hoor ook het woord verraad vallen. Van aanmoediging is in ieder geval geen sprake. Dat boeit me allemaal niet, als een magneet trek ik naar de vrouwen.
Bij de vrouwengroep aangekomen twijfel ik niet over mijn plaats; aan de kop, vooraan in de rij. Beide groepen en ik krijgen even de tijd om deze nieuwe opstelling te laten bezinken. Ik voel me best, doel bereikt. Maar toch……. kijkend naar ‘mijn’ mannengroep mis ik ook iets waar ik geen grip op krijg. Ik kan er nog geen woorden aan geven.
Een van de vrouwen begint dan te reageren en uit dat ik wel welkom ben, maar dat ik niet moet proberen aan de leiding te gaan staan en dat ik me niets moet inbeelden. ” Je hoeft ons echt niet te beschermen” en ” we weten zelf wel waar we heen willen, daar hebben we jou niet voor nodig”. Er is ook instemming maar gelukkig niet door iedereen. Ik krijg het erg warm, raak verward, ik heb toch het beste met ze voor!
Zo, daar sta ik dan, ver bij de mannen vandaan en voor aan in de vrouwengroep.
Mijn gedachten beginnen te malen; beschermen van de kwetsbaren, vader, moeder, mijn rol, mijn plaats, wat zoek ik hier eigenlijk en waarom stond ik maar zo kort tussen de mannen waarin ik onderdeel was van een sterke omarming in de kring?

Ik voel mij enorm krachtig en trots dat ik hier mijn gevoel heb laten spreken in beweging ben gekomen, staan blijven is wel veilig maar brengt mij verder niets. Dat blijven staan en niet durven bewegen heb ik al genoeg gedaan. Ik heb er vertrouwen in dat ik in mijn proces nu stappen kan zetten die mijn gevoel me ingeven en daar wil ik gaan.

Op een mooie wijze, die aan ieder recht doet, wordt deze opstelling beëindigd..”

 

Deze blog is verschenen in Coachlink magazine nr 3, juni 2015 Bakker, Berry_Artikel Durven bewegen (pdf)  een site voor en door coaches. Coachlink