Al dit moois…

Tachtig jaar is hij bijna en nu ligt hij in het ziekenhuis omdat zijn lichaam geen rode bloedlichaampjes meer aanmaakt. Om de drie weken krijgt hij vers bloed en na een paar uur  “ben ik weer doorgesmeerd”, zegt ie. Een ‘paar uur’ is een understatement; om kwart over acht is ie er al en pas tegen drie uur kan hij weg, een lange servicebeurt, vind ik.
Hij ligt naast mijn vrouw en met verbazing hoor ik hoe snel ze kennismaken en de reden delen van het hoe en waarom in het ziekenhuis zijn.
Hij ligt alleen en als ik vraag of zijn vrouw nog leeft, zegt ie: “Zeker man!” Ze is thuis, haar knie wil niet meer en daarom ga ik met de auto maar alleen hierheen. Tussen de middag is ie bijna verbolgen als hij  één pakje kaas krijgt voor twee boterhammen, “de vorige keren kreeg ik er twee.” De man wil graag praten over auto’s en ik doe wat mee, het wordt snel technisch over krukassen, olie en de slechte materialen die er vroeger waren. Ik haak dan af en probeer wat te lezen.
“Het is me allemaal wat”, zegt hij plotsklaps en ik kijk op uit het tijdschrift. “Hè, net zo interessant dit stuk over Antarctica en de smeltende ijskappen”, denk ik en zucht onhoorbaar. Mijn vrouw ziet het en glimlacht, later zegt ze dat ze blij was dat ik met haar buurman wilde praten. Ze was moe.

Ik ga in op zijn zinnetje en we praten over dood en leven en of hij bang is voor de dood, vraag ik. Hij kijkt mij aan en is stil. “Ik denk er heel veel over”, zegt ie. “Maar bang, nee dat ben ik niet.”  Ik vraag me af of ie dit zo voelt of dat ie nog steeds denkt.
Er is nu contact op een niveau dat anders is dan over zijn werk als automonteur, mooi. Even valt er een stilte tussen ons in als hij helder spreekt: “Ik wil al dit moois nog niet achterlaten.” Bij ‘moois’ maakt ie een gebaar met zijn infuusvrije hand. En ‘moois’ blijkt dan het leven zelf te zijn. Het is toch ‘mooi’ dat dit allemaal kan en hij kijkt naar zijn infuus en zijn hand. “Ik ben er blij mee dat ik nog even verder kan zo.” Thuis bereiden ze zich voor op zijn eventueel overlijden, de dingen die hij altijd al deed, draagt hij stukje voor stukje over aan zijn vrouw.

Liefde proef ik, zoveel liefde, zo groot dat het de ziekenhuiskamer haast uitbarst. Tot over drie weken lieve man, we zien elkaar!

Nicht

Hoe kan het toch? Wat is er aan de hand als je iemand maar net ontmoet hebt en het is alsof je iemand al jaren kent. Internet staat vol over dit fenomeen en er wordt dan vaak gesproken over tweelingzielen of zielsverwanten. Een verklaring door middel van de zogenaamde spiegelneuronen is ook in zwang. Over zielsverbanden en neuronen zijn vele boeiende boeken geschreven.

Nu heb ik het -alsof ik de ander al jaren ken- al meerdere keren ervaren. En keer op keer is het contact zo gemakkelijk, zo ongecompliceerd en natuurlijk dat het eenvoudigweg eigen aanvoelt. Het gaat dan om mannen en vrouwen, die ik buiten de werkomgeving tegen kwam. We blijken dezelfde passie te hebben en ook een doel of uitvoering van plannen passen goed bij de wederzijdse ideeën. Ik zou ook kunnen zeggen dat het net een broer of een zus is.

Dat laatste is echter niet het geval. Met mijn broer of zus gaat het contact ‘gewoon’, vaak genoeg zijn er momenten waarop ik ervaar dat ik dingen niet wil, moet of kan zeggen. Of soms wil ik helemaal niets zeggen, gewoon omdat er niets is of omdat ik bang ben om te kwetsen. Soms voelt het contact ook ongemakkelijk en aan bespreken van mijn gevoel kom ik niet eens toe. Gesprekken gaan over oppervlakkige en meer materiele zaken, weinig diepgang.

Alweer bijna twee jaar geleden kwam ik via Facebook in contact met een volle nicht die samen met haar partner al jaren in Frankrijk woont en werkt. Via Messenger naar mail en via mail naar whatsapp en via whatsapp naar een echt contact.
En dan blijkt iets bijzonders; we hebben elkaar veel te vertellen, het contact loopt vloeiend, stiltes zijn oke, er zijn verschillen van mening, er is humor en bovenal is er contact, diep contact. Wat er ook is, is een aanwezig verdriet. Een verdriet dat niet van ons is, niet van haar en niet van mij. Het is er echter wel en is nu bij ons gaan horen.
Daan van Kampenhout schreef een boek met de titel “de tranen van de voorouders”. En dat is zo passend voor onze situatie, tranen zijn er vlug maar waarom dat zo is en waarover de tranen gaan dat is altijd weer de vraag. In een familieopstelling heb ik grote delen daarvan ontdekt en dat maakte mij enorm veel rustiger, een ‘begrijpen’ kwam over mij.

Onze vaders zijn broers, beiden inmiddels overleden. Hoe het contact tussen deze broers (er waren twaalf kinderen in het gezin) was, weet ik eigenlijk niet. Er blijken tussen de vaders zo enorm veel overeenkomsten te zijn dat wij, nicht en neef,  ons er over verbazen. Op geestelijk vlak, mentaal, emotioneel en in gedrag, waren ze bijna spiegels. Ze zouden zo met elkaar uitgewisseld kunnen worden, uiterlijk leken ze ook nog eens op elkaar. Zij delen uiteraard dezelfde familiegeschiedenis en het leeftijdsverschil is klein.

En als we samen verder spitten over en in onszelf, ontdekken we zoveel gelijkenissen, zoveel overeenkomsten in gevoelens, gedachten en doen en laten dat de betekenis van verwanten een nieuwe lading krijgt. Zou het dan toch…….zielsverwanten?
Of, zoals het HeartMath instituut in Amerika heeft onderzocht en bewijst, onze harten verbinden zich met elkaar, worden min of meer één geheel en communiceren met elkaar op één niveau. Een hart verbinding is er zeker. En misschien zetelt onze ziel wel in ons hart….

 

 

 

Filmtip – filmtip

In de film “La Famille Bélier” speelt het enige ‘horende’ kind binnen een verder dove familie de verbinding tussen de gezinsleden en de buitenwereld. Kijk door het acteerwerk heen en je ziet, de systemische verstrikking, de worsteling met loyaliteit, de ontluikende passie en autonomie, authenticiteit en het ontdekken van een missie.

Wanneer je je aanmeldt voor mijn nieuwsbrief (zie rechts) krijg je kans om binnenkort ook met andere ogen te kijken.

Ssssssssst………….

de stilte is nog steeds een prachtige taal die weinig mensen kennen

bedenk dat stilte soms het beste antwoord is

in de stilte van je eigen innerlijk wordt je duidelijk wat waar is

stilte, jij bent het mooiste wat ik ooit heb gehoord

 

Op de dag van de stilte, zondag 30 oktober zijn er in het hele land stilte-activiteiten, mee doen? Kijk op de website van de Dag van de Stilte   ssssst….

Op de rand van oud- en nieuwland wandelen we die dag als groep in stilte. Mag ik je daar ont-moeten, ont-haasten, om te ont-dekken, je bent welkom! Zie de agenda op 30 oktober.
Wandel met je zoon of dochter, vader, moeder, je broers of zussen in stilte en ervaar eens wat dit jullie brengt, er hoeft niets gezegd te worden.