Drumcirkel

Van oudsher komen mensen tijdens hun leven in cycli bij elkaar om te ontmoeten, te delen, te verbinden en te genieten. De drumcirkels volgen ook deze cyclus van het leven.
Als er gedrumd wordt in dankbaarheid en liefde, voor alles wat ons gegeven is door moeder aarde en onze medemensen, voltooien wij een cyclus van leven en begint er automatisch een nieuwe cyclus.

Door te drummen wordt alles in beweging gebracht en vindt er een stroomversnelling plaats van de energie. De energie wordt opgewekt en gaat weer stromen. Zoals de maan verantwoordelijk is voor eb en vloed in de oceaan heeft ze ook een invloed op ons mensen. Om die reden wordt er vaak tijdens, vlak voor of vlak na een volle maan een drumcirkel georganiseerd.

Bovenstaande tekst is van Erik Roesink.

Op een warme zaterdagavond in december heb ik mijn eerste drumcirkel bijgewoond in Bilthoven en wat een ervaring was dit!
Met mijn kleine drum (de volledig zelfgemaakte is nog niet af) wordt ik eerst gesmudged bij aankomst, heerlijke geuren van salie om oude energieen te laten verdwijnen en mij schoon te maken voor deze avond, welkom!
Binnen staat een indrukwekkend grote pow-wow trommel met in de vier windrichtingen een stoel. Omdat het voor mij en een ander de eerste keer is dat we gaan drummen worden we welkom geheten door de begeleider van deze avond. Na een korte meditatie en het drummend welkom mogen we onze drums laten horen aan de aanwezigen. Spannend, maar ik doe dit in een verrassende flow, het gaat gewoon, mijn eerste denken over hoe ik dit zou gaan doen blijkt helemaal niet nodig.
En dan mogen vier vrouwen op de stoelen bij de grote pow-wow trommel gaan zitten en begint de drum-ceremonie. De centraal opgestelde pow-wow geeft het ritme aan en wij worden gevraagd dit ritme te volgen. Van zacht klinkend naar een diep vibrerend geluid, gaaf!
Langzaam kom ik in het ritme en krijg ook de behoefte om te chanten, zachtjes maak ik wat keelgeluiden.
Wat er met mij gebeurt is lastig te beschrijven. Het is net of ik heen en weer pendel tussen hier en nu en weg zijn. Soms zijn er gedachten van wat ik hier nu weer aan het doen ben, en dan weer geniet ik van de geluiden, de geuren en alles wat ik zie, ik voel me heerlijk! En ook lijk ik soms in een lichte trance en ga mee met dat wat er is, mooi hoor.
Na de pauze komen er vier mannen rond de pow-wow zitten en ik word ook uitgenodigd, wow WAUW! We pakken elkaars handen vast en maken een verbinding in stilte, kracht! Na enige tijd maken we ons los en pakken de stick en zoeken elkaars ritme op het perkament van de drum. Het geluid wordt luider en luider, prachtige diepe tonen. De kring achter ons valt bij en samen vormen we één geheel, één groot samenzijn.
Er ontstaat een collectieve balans in geluiden, bewegingen en visuele aspecten, het voelt als thuis en raar maar waar het wordt stil bij mij van binnen. Ik neem veel geluiden waar, naast mij achter mij en ik begin als vanzelf ook te chanten, wat een genot. Ik verwachtte van te voren dat ik als vanzelf zou gaan huilen maar dat gebeurde niet.
En op een moment dat we innerlijk van elkaar lijken te kennen gaan we wat langzamer drummen en met minder slag, de vertraging zetten we door en om ons heen zakken de geluiden ook weg. Wij leggen de sticks weg en laten de energie wegebben door met onze vingers op de pow-wow te trommelen en uiteindelijk doven onze bewegingen en geluiden ook uit en begeleid door de warme geluiden van een flute valt er nu ook buiten mij een stilte die zoveel in zich heeft!

Een dag later ontdek ik mooie parallelen met ‘opstellingen’. De drumcirkel vormt een systeem…

  • Iedereen maakt deel uit van het systeem en ieder heeft zijn eigen plaats en waardevolle bijdrage.
  • Sommige mensen voelen dat ze niet op een goede plek zijn en gaan even zoeken, later vinden ze hun unieke plaats.
  • Het systeem houdt zichzelf in stand, ook als iemand uitvalt of even weg gaat.
  • Er zijn leiders en volgers, volgers en leiders. Deze rol is uitwisselbaar.
  • Het systeem vindt zijn eigen balans en wanneer het even uit evenwicht is, komt dit weer terug.
  • Er is een innerlijk en gedeeld weten dat in ‘het veld’ aanwezig en te voelen is.

 

Driehoeks verhouding

Waarom gaat de ene houding of in yoga-taal asana mij makkelijker af dan een andere, vraag ik mezelf als ik in een Trikonasana sta? Is er wellicht iets vertrouwds aan deze houding, iets vertrouwds van huis-uit soms? Ik heb geen idee, maar de overeenkomsten vind ik wel inspirerend.
Tri konas is Sanskriet voor drie hoeken. En deze driehoeken maken deze vorm tot één van de sterkste en stabiele vormen die er zijn. Makkelijk herkenbaar zijn de driehoeken gemaakt tussen de benen en de vloer, tussen je zij, je arm en je voorste been en een derde tussen de voeten en je bovenste hand.

De driehoek is een drie-eenheid die we veel tegenkomen in onze (heilige) wereld; bijvoorbeeld de drie-eenheid van geboorte, leven en dood of de drie-eenheid van aarde, ruimte en hemel. Vader, moeder en kind vormen in ons leven een meer zichtbare drie-eenheid. In yoga wordt gesproken over de drie Guna’s die in het leven een grote rol spelen; de Tamas is de kwaliteit van inertie of onbewust zijn, Rajas is de kwaliteit van passie en creativiteit en de derde Sattva is de kwaliteit van lichtheid en bewustzijn.

In het systemischwerk (familieopstelling) wordt een dynamiek gezien die triangulering wordt genoemd, een situatie waarbij het kind op de plaats van één van de ouders staat. In een opstellingen herkenbaar wanneer het kind tussen de ouders in staat of in een vorm die lijkt op een driehoek. En net als bij yoga is deze opstelling zeer krachtig en sterk en kan zich lang in standhouden. In het opstellingenwerk gaat het erom dat het kind (als volwassen persoon) ontdekt dat het kind mag zijn van vader en moeder en dat de ouders hun plaats innemen om vervolgens hun verantwoordelijkheid te omarmen. Langzaam raakt de driehoek los en gaat de verhouding tussen de drie personen richting een gezonde. Met dit inzicht en hernieuwde gevoel ziet de wereld er absoluut anders uit.

Het doel van yoga is om in een staat van hoger bewustzijn te komen. En iedereen die yoga beoefent of heeft beoefend onder goede begeleiding zal herkennen dat bewustwording zeker opgang komt en dat dit leidt tot meer harmonie in je leven. En dit is wat er ook ervaren kan worden een tijdje na aan een opstelling te hebben deelgenomen; bewustwording over jezelf, over je relatie(s) en verhoudingen en ook dit leidt tot een meer stabielere situatie. Soms gaat het snel en maakt iemand grote stappen, op andere momenten gebeurt er ogenschijnlijk niet zoveel maar dient het effect zich pas na een tijdje aan.

Intussen ben ik mij gaan afvragen of en hoe yoga-asana’s of mudra’s in te zetten zijn tijdens een familieopstelling.

 

 

De oversteek

Deze blog is verschenen in Coachlink magazine nr 3, juni 2015 Bakker, Berry_Artikel Durven bewegen (pdf)  een site voor en door coaches. Coachlink

Uit een opstelling; “en dan sta ik in de mannengroep en wordt aan ons gevraagd om, als dat zo voelt, een beweging in te zetten. En dat gevoel is er direct, ik stap achteruit uit de groep en loop in vlotte pas naar de vrouwen. Waarom? Geen idee. Omdat het zo voelt. Halverwege word ik een halt toegeroepen door de begeleiding en krijg ik de vraag of ik nog twijfels heb. “Nee, mijn streven om naar de vrouwen te bewegen is nog even sterk”. De vrouwen zeggen desgevraagd dat ik van harte welkom ben. En de mannen? Een enkeling reageert niet begrijpend, een ander neutraal en ik hoor ook het woord verraad vallen. Van aanmoediging is in ieder geval geen sprake. Dat boeit me allemaal niet, als een magneet trek ik naar de vrouwen.
Bij de vrouwengroep aangekomen twijfel ik niet over mijn plaats; aan de kop, vooraan in de rij. Beide groepen en ik krijgen even de tijd om deze nieuwe opstelling te laten bezinken. Ik voel me best, doel bereikt. Maar toch……. kijkend naar ‘mijn’ mannengroep mis ik ook iets waar ik geen grip op krijg. Ik kan er nog geen woorden aan geven.
Een van de vrouwen begint dan te reageren en uit dat ik wel welkom ben, maar dat ik niet moet proberen aan de leiding te gaan staan en dat ik me niets moet inbeelden. ” Je hoeft ons echt niet te beschermen” en ” we weten zelf wel waar we heen willen, daar hebben we jou niet voor nodig”. Er is ook instemming maar gelukkig niet door iedereen. Ik krijg het erg warm, raak verward, ik heb toch het beste met ze voor!
Zo, daar sta ik dan, ver bij de mannen vandaan en voor aan in de vrouwengroep.
Mijn gedachten beginnen te malen; beschermen van de kwetsbaren, vader, moeder, mijn rol, mijn plaats, wat zoek ik hier eigenlijk en waarom stond ik maar zo kort tussen de mannen waarin ik onderdeel was van een sterke omarming in de kring?

Ik voel mij enorm krachtig en trots dat ik hier mijn gevoel heb laten spreken in beweging ben gekomen, staan blijven is wel veilig maar brengt mij verder niets. Dat blijven staan en niet durven bewegen heb ik al genoeg gedaan. Ik heb er vertrouwen in dat ik in mijn proces nu stappen kan zetten die mijn gevoel me ingeven en daar wil ik gaan.

Op een mooie wijze, die aan ieder recht doet, wordt deze opstelling beëindigd..”

 

Deze blog is verschenen in Coachlink magazine nr 3, juni 2015 Bakker, Berry_Artikel Durven bewegen (pdf)  een site voor en door coaches. Coachlink

Wat is jouw plek?

Ben je oudste, middelste, jongste of ‘gewoon’ ergens tussen broers en zussen in. Iedere plek is bijzonder. Als oudste heb je vaak te maken met hoge verwachtingen, met vaders die veel weg en aan het werk zijn. Als jongste ben je wellicht meer opgevoed door je broers en zussen dan door je vader en moeder. En wanneer je ergens tussen instaat, waar hoor jij dan eigenlijk bij, bij de jongeren of de ouderen.
En hoe zit het als je ouders ooit gescheiden zijn door een andere liefde of door de dood, wat is dan jouw plek geworden.

Som mist er ook iemand, alsof er nog een broertje of zusje bij hoort, hoe zit het daar dan mee?

Deze en meer dynamieken komen tijdens de opstelling aan bod, pas wanneer je op je eigen unieke plekje staat ervaar je rust; “zo klopt het”.

Familie

Loop jij in de pas?
En wat gebeurt er wanneer je uit de pas loopt, word je dan ineens het zwarte schaap van de familie?

Zodra je geboren wordt, hoor je bij een gezin, bij een  familie en, of je leuk vindt of niet, ook tot de schoonfamilie. Vrijwel direct merk je dat het er in de familie van de partner anders aan toe gaat en dat is voor jou vreemd. En hoe langer je met elkaar omgaat hoe meer dat gaat opvallen.
En vroeg of laat ga je ontdekken dat er in deze nieuwe familie ook goede dingen aanwezig zijn, juist die in jouw eigen familie niet zo goed ontwikkeld zijn.