Zeg me dat het niet waar is

Bij het horen van dit liedje van Frank Boeijen huilen we een tijdje. Hij verwoordt wat we al dagen voelen en willen; “zeg met dat het niet waar is”.

We zijn de ellende nog steeds aan het ontkennen, we doen van alles en alsof er niets gebeurd is. Realiseren we ons wel wat er gaande is? Accepteren we het wel goed of is het accepteren een tergend traag traject, iets dat tijd nodig heeft en pas heel langzaam tot het besef doordringt?
Echter, huisartsen, oncologen, verpleegkundigen en chirurgen behandelen mijn vrouw als patient. De familie is ongerust, vrienden komen langs en whattsapp is rood gloeiend van de lieve woorden en steun. Beseft de buitenwereld het beter dan wij?
Er zijn momenten waarop het me allemaal even te veel wordt, ik huil dan kort en kan weer verder. Meeste tijd ben ik aan het werk in de aanbouw en vliegt ook daar de tijd voorbij. Pas als ik het huis weer binnen ga, komt de realisering van de kanker weer bij me.

We worden geleefd, geleefd door afspraken en zaken die moeten gebeuren. We lezen veel over de ziekte, over het verloop, over de verwachtigen en veel meer. We worden nog eens deskundigen, in ieder geval ervaringsdeskundig. Tussendoor is er amper tijd om over ervaringen te spreken, goed in te voelen en met elkaar te delen. Zou het daarom zijn dat dit liedje ons, ondanks de tranen, goed doet. Onze gevoelens komen naar buiten en worden doorleefd en dat lijkt me alleen maar goed. De muziek legt allerlei neurologische verbindingen en maakt contact met ons emotioneel centrum in de hersenen, lees ik een glossy. Helende tonen dus en zo wil ik er liever naar kijken.

 

Luisteren en kijken naar het liedje kan hier……https://youtu.be/AQLnJ9ugFXU

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Ga je mee vanavond
Naar ons lievelings restaurant
Een tafel voor twee
Ik heb gebeld
Ze weten ervan
En we drinken
Totdat de zon op komt
En we vergeten
De oneerlijkheid van het lot

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is

Kom we gaan
Trek je jas aan
Anders word het te laat
Kom eens hier, ik houd je vast, ik laat je nooit meer gaan
En ik vertel je een grap die je laat huilen van de lach
En we vergeten de blikken van de mensen in de stad

We doen net alsof het niet zo is
Alsof het niet zo is
Alsof het niet waar is

We doen net alsof ze gewoon verder leeft
Alsof ze gewoon verder leeft
Zelfs als het niet zo is

Drumcirkel

Van oudsher komen mensen tijdens hun leven in cycli bij elkaar om te ontmoeten, te delen, te verbinden en te genieten. De drumcirkels volgen ook deze cyclus van het leven.
Als er gedrumd wordt in dankbaarheid en liefde, voor alles wat ons gegeven is door moeder aarde en onze medemensen, voltooien wij een cyclus van leven en begint er automatisch een nieuwe cyclus.

Door te drummen wordt alles in beweging gebracht en vindt er een stroomversnelling plaats van de energie. De energie wordt opgewekt en gaat weer stromen. Zoals de maan verantwoordelijk is voor eb en vloed in de oceaan heeft ze ook een invloed op ons mensen. Om die reden wordt er vaak tijdens, vlak voor of vlak na een volle maan een drumcirkel georganiseerd.

Bovenstaande tekst is van Erik Roesink.

Op een warme zaterdagavond in december heb ik mijn eerste drumcirkel bijgewoond in Bilthoven en wat een ervaring was dit!
Met mijn kleine drum (de volledig zelfgemaakte is nog niet af) wordt ik eerst gesmudged bij aankomst, heerlijke geuren van salie om oude energieen te laten verdwijnen en mij schoon te maken voor deze avond, welkom!
Binnen staat een indrukwekkend grote pow-wow trommel met in de vier windrichtingen een stoel. Omdat het voor mij en een ander de eerste keer is dat we gaan drummen worden we welkom geheten door de begeleider van deze avond. Na een korte meditatie en het drummend welkom mogen we onze drums laten horen aan de aanwezigen. Spannend, maar ik doe dit in een verrassende flow, het gaat gewoon, mijn eerste denken over hoe ik dit zou gaan doen blijkt helemaal niet nodig.
En dan mogen vier vrouwen op de stoelen bij de grote pow-wow trommel gaan zitten en begint de drum-ceremonie. De centraal opgestelde pow-wow geeft het ritme aan en wij worden gevraagd dit ritme te volgen. Van zacht klinkend naar een diep vibrerend geluid, gaaf!
Langzaam kom ik in het ritme en krijg ook de behoefte om te chanten, zachtjes maak ik wat keelgeluiden.
Wat er met mij gebeurt is lastig te beschrijven. Het is net of ik heen en weer pendel tussen hier en nu en weg zijn. Soms zijn er gedachten van wat ik hier nu weer aan het doen ben, en dan weer geniet ik van de geluiden, de geuren en alles wat ik zie, ik voel me heerlijk! En ook lijk ik soms in een lichte trance en ga mee met dat wat er is, mooi hoor.
Na de pauze komen er vier mannen rond de pow-wow zitten en ik word ook uitgenodigd, wow WAUW! We pakken elkaars handen vast en maken een verbinding in stilte, kracht! Na enige tijd maken we ons los en pakken de stick en zoeken elkaars ritme op het perkament van de drum. Het geluid wordt luider en luider, prachtige diepe tonen. De kring achter ons valt bij en samen vormen we één geheel, één groot samenzijn.
Er ontstaat een collectieve balans in geluiden, bewegingen en visuele aspecten, het voelt als thuis en raar maar waar het wordt stil bij mij van binnen. Ik neem veel geluiden waar, naast mij achter mij en ik begin als vanzelf ook te chanten, wat een genot. Ik verwachtte van te voren dat ik als vanzelf zou gaan huilen maar dat gebeurde niet.
En op een moment dat we innerlijk van elkaar lijken te kennen gaan we wat langzamer drummen en met minder slag, de vertraging zetten we door en om ons heen zakken de geluiden ook weg. Wij leggen de sticks weg en laten de energie wegebben door met onze vingers op de pow-wow te trommelen en uiteindelijk doven onze bewegingen en geluiden ook uit en begeleid door de warme geluiden van een flute valt er nu ook buiten mij een stilte die zoveel in zich heeft!

Een dag later ontdek ik mooie parallelen met ‘opstellingen’. De drumcirkel vormt een systeem…

  • Iedereen maakt deel uit van het systeem en ieder heeft zijn eigen plaats en waardevolle bijdrage.
  • Sommige mensen voelen dat ze niet op een goede plek zijn en gaan even zoeken, later vinden ze hun unieke plaats.
  • Het systeem houdt zichzelf in stand, ook als iemand uitvalt of even weg gaat.
  • Er zijn leiders en volgers, volgers en leiders. Deze rol is uitwisselbaar.
  • Het systeem vindt zijn eigen balans en wanneer het even uit evenwicht is, komt dit weer terug.
  • Er is een innerlijk en gedeeld weten dat in ‘het veld’ aanwezig en te voelen is.

 

Vergeving

Een klein berichtje op radio 1 doet mij de oren spitsen, ik krijg er maar een deel van mee; ……Kleine is vrijgelaten uit een gevangenis in Amerika…….heeft hem vergeven….

Dit bericht op radio 1 dat dateert ergens uit de eerste zomermaand van 2015 blijft een beetje bij mij. In augustus volg ik een training/cursus waarbij vergeving een thema is en het radiobericht komt weer levendig omhoog.
Het bericht op de radio 1 ging over Edward Kleine, een landgenoot die nadat hij een ongeval veroorzaakte in een Amerikaanse gevangenis terecht kwam. Hij kreeg een uitzonderlijk hoge straf van 30 jaar opsluiting.  Vanaf mei 2005(!) was hij gevangene.

Moeder Dinah Thomas van het dodelijk slachtoffer Kyle (22jr) heeft Edward zijn daden vergeven. Deze vergiffenis heeft er toe geleid dat er ‘parole’ is verleend. De familie van het slachtoffer vond dat het voor beide families tijd was om verder te gaan.
En dit werkelijk verder gaan kan zowel voor de dader als het slachtoffer door vergeving ontstaan. Vergeving waardoor de dader, die nu ook ergens slachtoffer is geworden weer verder kan. De familie Thomas die slachtoffer werd door de dood van hun zoon en broer kwamen op hun beurt ongevraagd in een soort dader-rol vast te zitten. Pas toen zij aan vergiffenis toekwamen en de dader konden zien als mens werd er een nieuwe beweging mogelijk. En dit is de beweging die Dinah Thomas heeft moeten voelen. Een beweging die letterlijk een figuurlijk meer in beweging zet, die heling in gang zet. 

Vergeving kan kennelijk niet zomaar, we moeten er naar toe groeien, er is tijd voor nodig, tijd en innerlijk werk om jezelf af te vragen; wat dient mij, waar heb ik baat bij en wat kan ik doen om dit proces op gang te helpen, wat helpt mij om te helen.

 

In het proces naar zijn vrijlating toe is heel hard gewerkt door veel mensen en instanties. Wie meer wil weten over Edward en zijn geschiedenis…. Edward Kleine

Driehoeks verhouding

Waarom gaat de ene houding of in yoga-taal asana mij makkelijker af dan een andere, vraag ik mezelf als ik in een Trikonasana sta? Is er wellicht iets vertrouwds aan deze houding, iets vertrouwds van huis-uit soms? Ik heb geen idee, maar de overeenkomsten vind ik wel inspirerend.
Tri konas is Sanskriet voor drie hoeken. En deze driehoeken maken deze vorm tot één van de sterkste en stabiele vormen die er zijn. Makkelijk herkenbaar zijn de driehoeken gemaakt tussen de benen en de vloer, tussen je zij, je arm en je voorste been en een derde tussen de voeten en je bovenste hand.

De driehoek is een drie-eenheid die we veel tegenkomen in onze (heilige) wereld; bijvoorbeeld de drie-eenheid van geboorte, leven en dood of de drie-eenheid van aarde, ruimte en hemel. Vader, moeder en kind vormen in ons leven een meer zichtbare drie-eenheid. In yoga wordt gesproken over de drie Guna’s die in het leven een grote rol spelen; de Tamas is de kwaliteit van inertie of onbewust zijn, Rajas is de kwaliteit van passie en creativiteit en de derde Sattva is de kwaliteit van lichtheid en bewustzijn.

In het systemischwerk (familieopstelling) wordt een dynamiek gezien die triangulering wordt genoemd, een situatie waarbij het kind op de plaats van één van de ouders staat. In een opstellingen herkenbaar wanneer het kind tussen de ouders in staat of in een vorm die lijkt op een driehoek. En net als bij yoga is deze opstelling zeer krachtig en sterk en kan zich lang in standhouden. In het opstellingenwerk gaat het erom dat het kind (als volwassen persoon) ontdekt dat het kind mag zijn van vader en moeder en dat de ouders hun plaats innemen om vervolgens hun verantwoordelijkheid te omarmen. Langzaam raakt de driehoek los en gaat de verhouding tussen de drie personen richting een gezonde. Met dit inzicht en hernieuwde gevoel ziet de wereld er absoluut anders uit.

Het doel van yoga is om in een staat van hoger bewustzijn te komen. En iedereen die yoga beoefent of heeft beoefend onder goede begeleiding zal herkennen dat bewustwording zeker opgang komt en dat dit leidt tot meer harmonie in je leven. En dit is wat er ook ervaren kan worden een tijdje na aan een opstelling te hebben deelgenomen; bewustwording over jezelf, over je relatie(s) en verhoudingen en ook dit leidt tot een meer stabielere situatie. Soms gaat het snel en maakt iemand grote stappen, op andere momenten gebeurt er ogenschijnlijk niet zoveel maar dient het effect zich pas na een tijdje aan.

Intussen ben ik mij gaan afvragen of en hoe yoga-asana’s of mudra’s in te zetten zijn tijdens een familieopstelling.