Mensbeeld, schaamte….

Een mooie zaterdagavond in november waarop onze jongste zoon zijn telefoon kwijtraakt in een taxi. Geen gewone taxi, maar een propper-taxi. Voor het begrip; een propper taxi is een niet-officiële taxi die mogelijke klanten actief benaderd voor een ritje. Uiteraard voor een laag tarief en de klant moet even twee straten meewandelen, weg van de officiële standplaatsen. Veelal worden deze taxi’s gereden door ‘buitenlanders’ met een kleurtje.
Toen hij mij via fb berichtte dat ie zijn telefoon kwijt was, merkte ik een eerste veroordelende gedachte op; ‘K…! die telefoon is een uur later al door de ‘buitenlander’ unlocked  en doorverkocht voor weinig’. Tegelijkertijd was er kort een boos en onmachtig gevoel.
Slim had hij acties als blokkeren en sms versturen (met fb naam) naar eigen telefoon al uitgevoerd.

Een mooi zondagochtend in november waarop onze oudste vanuit Argentinië zijn blog bericht dat ie bestolen is van zijn kleine rugtas met daarin paspoort en hotelvoucher. Hij was het slachtoffer van de ‘vogelpoep’ truc; iemand spoot hem onder de nep-vogelpoep en twee ‘behulpzame’ helpers kwamen aanlopen om hem schoon te maken. Ondertussen liep er één weg met zijn rugtas en korte tijd later is dan ook de ander helper verdwenen.
Toen hij mij daarover berichtte, was wederom een veroordelende gedachte snel bij mij; ‘Vuile…! zo maken jullie het toerisme stuk en het wereldbeeld van een jongmens ook.’
Een groot deel van de zondag ging op aan heen en weer wappen over wat nu te doen, bezoek aan politie, afspraak maken met de ambassade in Buenos Aires om een nooddocument te bemachtigen en ondersteuning. Ook was er de opmerkzaamheid over mijn initiële veroordelende gedachte bij beide voorvallen.

En dan zondagavond…… eerst het bericht dat iemand zijn rugtas terug had bezorgd in het hostel. Weliswaar zonder pennen, dagboekje en camera, maar wel met paspoort, het belangrijkste!

Dan het bericht dat een uiterst vriendelijke man contact heeft opgenomen met mijn jongste zoon met het bericht dat zijn telefoon is gevonden in zijn taxi. Maandagavond kan hij deze komen ophalen….

En hoe vaak overkomt ons dit niet, wij oordelen en reageren op grond van ons eigen wereldbeeld, onze cultuur, onze opvoeding, onze ervaringen en onze eigen gedachten daarover. Ons wereldbeeld verdient een kans om anders te gaan zien omdat het beperkt is, dit ‘anders zien’ vereist bewustwording, verregaande bewustwording en een verlangen.
Wanneer er familie of goede vrienden bij een gebeurtenis betrokken zijn wordt het vaak wat lastiger, er zijn dan gevoelens van onmacht, boosheid en angst die het gedrag en handelen kunnen gaan overnemen, zelfs zover dat het gedrag niet meer redelijk is.

 

Vergeving

Een klein berichtje op radio 1 doet mij de oren spitsen, ik krijg er maar een deel van mee; ……Kleine is vrijgelaten uit een gevangenis in Amerika…….heeft hem vergeven….

Dit bericht op radio 1 dat dateert ergens uit de eerste zomermaand van 2015 blijft een beetje bij mij. In augustus volg ik een training/cursus waarbij vergeving een thema is en het radiobericht komt weer levendig omhoog.
Het bericht op de radio 1 ging over Edward Kleine, een landgenoot die nadat hij een ongeval veroorzaakte in een Amerikaanse gevangenis terecht kwam. Hij kreeg een uitzonderlijk hoge straf van 30 jaar opsluiting.  Vanaf mei 2005(!) was hij gevangene.

Moeder Dinah Thomas van het dodelijk slachtoffer Kyle (22jr) heeft Edward zijn daden vergeven. Deze vergiffenis heeft er toe geleid dat er ‘parole’ is verleend. De familie van het slachtoffer vond dat het voor beide families tijd was om verder te gaan.
En dit werkelijk verder gaan kan zowel voor de dader als het slachtoffer door vergeving ontstaan. Vergeving waardoor de dader, die nu ook ergens slachtoffer is geworden weer verder kan. De familie Thomas die slachtoffer werd door de dood van hun zoon en broer kwamen op hun beurt ongevraagd in een soort dader-rol vast te zitten. Pas toen zij aan vergiffenis toekwamen en de dader konden zien als mens werd er een nieuwe beweging mogelijk. En dit is de beweging die Dinah Thomas heeft moeten voelen. Een beweging die letterlijk een figuurlijk meer in beweging zet, die heling in gang zet. 

Vergeving kan kennelijk niet zomaar, we moeten er naar toe groeien, er is tijd voor nodig, tijd en innerlijk werk om jezelf af te vragen; wat dient mij, waar heb ik baat bij en wat kan ik doen om dit proces op gang te helpen, wat helpt mij om te helen.

 

In het proces naar zijn vrijlating toe is heel hard gewerkt door veel mensen en instanties. Wie meer wil weten over Edward en zijn geschiedenis…. Edward Kleine

Brandgrens

Gisteren wandelde ik een deel van het Erasmuspad in Rotterdam. In zuidelijke richting lopend vanaf het Centraal Station richting de Westersingel met zijn prachtige kunstwerken. Ze zijn het stuk voor stuk waard om bij stil te staan, misschien zelfs wel fotogenieker op deze regenachtige dag dan tijdens een zonnetje.
In het boekje dat bij de wandeling hoort lees ik een stuk over de brandgrens. “De brandgrens is de grens tussen dat deel van Rotterdam dat op 14 mei 1940 werd verwoest door bombardementen en het deel dat min of meer gespaard bleef. De brandgrens is gemarkeerd met verlichte grondarmaturen waarin een icoon is verwerkt.”
Mijn gedachten drijven weg en voor een bronzen beeld sta ik stil.

Het beeld staat aan het begin van de Westersingel, een staande man met zijn hoofd omhoog geheven en een rechte rug. Het beeld straalt kracht uit, vermogen en een geaarde onverzettelijkheid. En dan ineens overkomt mij een gevoel dat uit mijn basis opwelt naar boven, het bekruipt mijn keelgebied en er komen tranen achter mijn ogen op. Mijn partner ziet het en vraagt wat er mij aan de hand is. “Ik ga hier vanzelf huilen”, zeg ik. Wanneer ik verder loop de singel in, verdwijnt onmiddellijk het verdrietige gevoel in mij. Een paar beelden verder sta ik weer foto’s te maken alsof er niets aan de hand is, wat een bijzondere ervaring.

Later, wanneer we napraten over de wandeling en de ervaring, lijkt dit op een soort collectief gevoel, een gevoel van ons allemaal. Een gevoel misschien wel van onze voorouders dat wij nog kunnen waarnemen.
Ik moet denken aan ‘de tranen van de voorouders’, een boek van Daan van Kampenhout. Dat dat wij hij daarin beschrijft, daar past mijn ervaring van deze dag duidelijk in.