Brownies en Downies

brownies en downies

Toen ik aan de dame op straat vroeg waar er een gelegenheid was om koffie te drinken zei ze; “daar zit iets nieuws, ik hoor wel dat het lang duurt hoor daar”, kennelijk een waarschuwing. Met haar oplopende bevestigde ze dat nog eens en ik concludeerde hardop; “U bent er zelf niet geweest ….?”  “Nee”, zei ze, “daar komen wij niet, wij hebben ons eigen terras”.

Mijn interesse was gewekt en tijd zat, naar binnen dus. En met Martie, ons overleden (schoon)zusje die ook het syndroom van Down had, in gedachten keken wij in de rondte.
Schoon en sfeervol dit restaurant, overduidelijk ‘downies’ in de bediening, mensen met een kleurtje en met een hoofddoek, twee personen die blijkbaar deze Brownies en Downies vestiging ondersteunden, een viertal druk pratende bezoekers en wij, twee wandelaars met vieze schoenen en een rugzak.

In de winkelstraat waren weinig zonnige gezichten te zien, deze middag. Het zal wel te maken hebben gehad met de teleurstellende zonsverduistering vandaag. De zon liet zich niet zien en de bewolking zorgde voor een totale zonsverduistering.
Maar gelukkig waren er binnen in de Brownies en Downies wel zonnetjes aanwezig. De aanwezigen van het team straalden ons tegemoet, een heerlijk warm welkom. We genoten van de koffie en hot brownie en vervolgden ons pad. Bedankt team!

En later moest ik nog eens aan de hulpvaardige dame denken en dacht; wat is dit restaurant een prachtige ontwikkeling. Door mensen op deze manier aan de maatschappij deel te laten nemen, helen wij het systeem, helen wij een klein beetje verder onze maatschappij.
Op deze wijze vinden wij onze plaats, vindt iedereen zijn eigen plek naast elkaar en tussen anderen in. Geweldig vind ik dat!

Meer lezen over dit warme initiatief, kan hier.

 

Schuld en onschuld

Commandant Dominic Ongwen van het Oegandese Verzetsleger van de Heer (LRA) wordt geëscorteerd naar het internationaal gerechtshof in Den Haag.
Aanklagers van het ICC beschuldigen Ongwen van misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden. Hij zou zich schuldig hebben gemaakt aan onder meer moord, verminking en het opzettelijk aanvallen van burgers.

In een vraaggesprek op radio 1 wordt aangegeven dat Ongwen als rebellenleider zonder twijfel afschuwelijke dingen heeft gedaan. Maar is hij ook niet slachtoffer, omdat hij op zijn tiende door het Verzetsleger van de Heer is ontvoerd en als kind gedwongen werd mensen te vermoorden?

Een woordvoerder van de Oegandese regering geeft op radio 1, een bijzondere kijk op het berechten van Ongwen; hij geeft aan dat het berechten van Ongwen in Den Haag binnen de bevolking van Oeganda veelal onbegrijpelijk is. Door de man weg te halen van zijn slachtoffers kan er geen verwerking op gang komen. De man hoort thuis in Oeganda en moet daar berecht worden. Er vindt geen rechtvaardiging plaats als de strafmaat in Den Haag bepaald wordt. Het wordt door de bevolking aldaar niet begrepen. De mensen krijgen niet de tijd om hem weer op te nemen in hun maatschappij. Ongwen hoort thuis in Oeganda en zal daar door het volk berecht worden wanneer hij in Oeganda is. Dat gaat langzaam, een ieder kan dit op eigen manier en tempo doen. De woordvoerder zegt dat zijn ‘stam’ geen autonome rechtspraak instantie kent. Iemand met iets op zijn kerfstok komt terug in het eigen systeem, de stam, het dorp of familie en daar wordt op natuurlijke wijze mee omgegaan. De dader gaat schuld ervaren door de aanwezigheid van slachtoffers, de slachtoffers gaan waarheid ervaren doordat de dader onder hen is.
Het langdurig uitplaatsen van een dader geeft de slachtoffers geen kans te helen. De dader kan ook de slachtoffer energie gaan voelen en het slachtoffer de daderenergie.
Daders en slachtoffers ‘moeten’ elkaar in de ogen zien om het leedwezen, de pijn en angsten en schuld bij de ander te ervaren.

Schuld en onschuld, dader en slachtoffer, culturen en ethiek. Het loopt in elkaar over en maakt dit tot een complexe dynamiek.