Brownies en Downies

brownies en downies

Toen ik aan de dame op straat vroeg waar er een gelegenheid was om koffie te drinken zei ze; “daar zit iets nieuws, ik hoor wel dat het lang duurt hoor daar”, kennelijk een waarschuwing. Met haar oplopende bevestigde ze dat nog eens en ik concludeerde hardop; “U bent er zelf niet geweest ….?”  “Nee”, zei ze, “daar komen wij niet, wij hebben ons eigen terras”.

Mijn interesse was gewekt en tijd zat, naar binnen dus. En met Martie, ons overleden (schoon)zusje die ook het syndroom van Down had, in gedachten keken wij in de rondte.
Schoon en sfeervol dit restaurant, overduidelijk ‘downies’ in de bediening, mensen met een kleurtje en met een hoofddoek, twee personen die blijkbaar deze Brownies en Downies vestiging ondersteunden, een viertal druk pratende bezoekers en wij, twee wandelaars met vieze schoenen en een rugzak.

In de winkelstraat waren weinig zonnige gezichten te zien, deze middag. Het zal wel te maken hebben gehad met de teleurstellende zonsverduistering vandaag. De zon liet zich niet zien en de bewolking zorgde voor een totale zonsverduistering.
Maar gelukkig waren er binnen in de Brownies en Downies wel zonnetjes aanwezig. De aanwezigen van het team straalden ons tegemoet, een heerlijk warm welkom. We genoten van de koffie en hot brownie en vervolgden ons pad. Bedankt team!

En later moest ik nog eens aan de hulpvaardige dame denken en dacht; wat is dit restaurant een prachtige ontwikkeling. Door mensen op deze manier aan de maatschappij deel te laten nemen, helen wij het systeem, helen wij een klein beetje verder onze maatschappij.
Op deze wijze vinden wij onze plaats, vindt iedereen zijn eigen plek naast elkaar en tussen anderen in. Geweldig vind ik dat!

Meer lezen over dit warme initiatief, kan hier.